را اثبات مىكند و نيازى به استدلال جديد براى خطا بودن آنها نيست .
اشعار مورد ادّعا نيز مواردى لُغَزگونه و معمّاست كه افزون بر نادرستىِ مستند ، معنايى رازگونه ، پُر ابهام و رمزآلود دارد كه اعتمادى بر آنها نيست .
تحليل معنايىِ آن اشعار نيز ضابطهمند نيست و به همين جهت ، تاريخهاى متعدّدى از آن استخراج مىشود .
بجز احاديث - كه اگر صدور آنها اثبات شود به منبع وحيانى متّصل خواهند بود - بقيهء مطالب ، بافتههاى افراد معمولى و غير معصوم است كه دستاويز سادهدلانى شده است كه با اميد به ظهور ، مطالبى را بيان كردهاند .
تأمّل دوباره در احاديث « كذب الوقّاتون » و تحليل پيشين ما از آن روايات ، روشن مىكند كه آگاهى از زمان ظهور همانند زمان قيامت ، تنها در دامنهء علم الهى جاى دارد و هيچ كس را قدرت آن نيست كه بر آن آگاهى يابد . از اين رو ، تمام ادّعاها و تمام مستندات ، خطا و نادرست است .
دانشنامه امام مهدى ( ع ) بر پايه قرآن ، حديث و تاريخ ( فارسى ) — صفحة 177
مساهمون: محمد الريشهري
ص١٧٧