بازمانده و گمانها از درك ژرفاى چگونگىِ پيدايش شگفتىهاى گوناگون و آشكار و نوپديد برآمده از قدرتت دور افتاده و به شناخت درخشش پرتو آذرخشهاى آسمانىات نرسيدهاند .
خدايا ! اى حركت دهندهء حركتها و آغازگر فرجام همهء پايانها و بيرون كشندهء چشمههاى رويانندهء گياهان تازه در هر گوشه و كرانه ! اى كه دل سخت تختهسنگهاى استوار را مىشكافى و آبى زلال را براى زندگى آفريدگان بيرون مىكشى و حيوان و گياه را از آن زنده مىگردانى و آنچه از سخنان نهان و اشارهاى و درونى [ و حتّى ] به زبان مورچگان در انديشههاى پنهانشان مىگذرد ، مىدانى !
اى كه فرشتگان هفتآسمان در برابر شكوه زيبايىِ گفتار سترگ برآمده از عزّت جبروتىِ ملكوت فرمانروايىاش ، او را تسبيح و تهليل و تقديس و تكبير گفته و به سجده افتادهاند ! اى كه ستارگان فروزان ، به گرداگرد پايندگى جاويدش مىچرخند و پرتوافشانى و نورانى مىكنند ! اى كه شمار زندگان و مردگان را مىدانى ! بر محمّد و خاندان محمّد - بهترينِ مردمان - درود فرست و برايم فلان كار و فلان كار را بكن » . « 1 »
8 / 7 : دعا براى مردان و زنان با ايمان
1101 . مهج الدعوات - به نقل از مجموعهء دعاهاى مستجاب - : « 2 » دعاى امام فرزانه ، حجّت عليه السلام :
« خداى من ! به حقّ كسى كه با تو مناجات مىكند و به حقّ كسى كه تو را در خشكى و دريا مىخواند ، منت بگذار ، بر مردان و زنان فقير باايمان ، به ثروت و توانگرى ، و بر بيماران زن و مرد باايمان ، به شفا و تندرستى ، و بر مردان و زنان باايمان زنده ، به لطف و كرم ، و بر مردان و زنان مؤمن از دنيارفته ، به آمرزش و رحمت ، و بر مردان و زنان مؤمن غريب ، به
هامش
( 1 ) . البلد الأمين : ص 349 ، المصباح ، كفعمى : ص 354 .
( 2 ) . آغاز اين متن - كه در عبارت سيد نقل شده - چنين است : « در مجموعه دعاهاى اجابت شدهء پيامبر و ائمّه عليهم السلام ديدم كه مجموع آنها كمتر از يك هشتم و قريب يك ششم كل دعا بود . آغازش اين دعاى اجابت شده بود : خداوندا ! اميد به خودت را در قلبم القا كن . در آخر آن چنين آمده بود : دعاى امام عالم حجّت عليه السلام اين بود : خداى من ! به حقّ كسى كه با تو مناجات مىكند . . . » .