و خداوند ، او را هدايت مىكند و به قصد يارى [ دين خدا ] از قسطنطنيّه « 1 » بيرون مىآيد . سپس در بارهء مردى ديگر پرسيد . گفتم : او را نمىشناسم . گفت : او مردى از اهالى هيت ، « 2 » از ياران مولايم عليه السلام است . نزد همراهانت برو و به آنها بگو : اميد داريم كه خداوند براى يارىِ مستضعفان و گرفتن انتقام از ستمگران ، اجازه [ ى خروج و قيام ] دهد .
من گروهى از يارانم را ديدم و اين را به آنها رساندم و آنچه را مأمور ابلاغ بودم ، گفتم و اكنون در حال باز گشتم و به تو مىگويم كه بار خود را سنگين مكن و جسمت را ميازار و خود را وقف اطاعت خدايت كن ، كه امر [ قيام ] نزديك است ، اگر خداى متعال بخواهد .
من ( محمّد بن احمد بن خلف ) به خزانهدارم دستور دادم پنجاه دينار برايم بياورد و از آن پير خواستم كه آنها را از من بپذيرد و او گفت : اى برادر من ! خداوند بر من حرام كرده است كه آنچه را به آن نياز ندارم ، از تو بگيرم ، همان گونه كه برايم حلال كرده است هنگامى كه به چيزى نياز دارم ، آن را از تو بگيرم .
به او گفتم : آيا اين سخن را كسى غير از من و همراهان حاكم ، از تو شنيده است ؟
گفت : آرى ، برادرت ، احمد بن حسين همدانى كه از املاكش در آذربايجان رانده شد و اجازهء حج گرفت به اين اميد كه همان كسى را ببيند كه تو ديدى و احمد بن حسين - كه خدا رحمتش كند - در آن سال به قصد حج بيرون آمد ، امّا ذكرويه فرزند مهرويه ، او را كشت .
و من از او ( مرد قمى ) جدا شده ، به مرز باز گشتم . سپس حج گزاردم و در
هامش
( 1 ) . قسطنطنيّه ، پايتخت امپراتورىهاى روم شرقى و عثمانى بوده است . در سال 1453 م ، توسط سلطان محمّدفاتح ، سلطان عثمانى ، تصرّف شد و عمر هزار سالهء امپراتورى بيزانس پايان يافت . اين شهر از آن پس به نام اسلامبول ( استانبول امروزى ) ناميده شد .
( 2 ) . هيت ، شهرى در كنار رود فرات و در استان انبار عراق است ( ر . ك : معجم البلدان : ج 5 ص 421 ) .