فصل پنجم : محتواى فعّاليتهاى حديثى در سدههاى دهم و يازدهم
اوايل قرن دهم هجرى ، مقارن با پيدايش صفويه ( 907 ق ) ، در بين علماى شيعه پرداختن به روايات فقهى از درجهء اهمّيت بالايى برخوردار بود و كتابهاى فقهى محمّد بن على بن ابراهيم ابن ابى جمهور احسايى به نامهاى عوالى اللّئالى العزيزية فى الأحاديث الدينيّة و دُرَر اللّئالى العماديّة فى الأحاديث الفقهية ، اين نكته را نشان مىدهد .
احتمالًا دو عامل ، سبب پرداخت به روايات فقهى در اين دوره گرديده است :
1 . گسترش صوفىگرى و اباحهگرى آنان در مسائل دينى ، نوعى بىتفاوتى نسبت به احكام فقهى را به وجود آورده بود و اين ، سبب پرداختن علما به روايتهاى فقهى گرديده است .
2 . ماهيّت حكومت صفويه كه بر مدار دين و مذهب مىچرخيد و عطش مردمان نسبت به مسائل و احكام فقهى ، سبب اين گرايش بود ، كما اين كه كتاب فقهى جامع عبّاسى شيخ بهايى ، نشانگر رغبت مردم نسبت به فهم مسائل فقهى خودشان بوده است .
از گفتههاى محمّد تقى مجلسى ، پرداختن به روايات فقهى در اوايل اين دوره ، كاملًا مشهود است :