تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ حديث شيعه ( در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى ) ( فارسى ) — صفحة 322

مساهمون:

ص٣٢٢
بهايى ، اين رساله را به عنوان مقدّمه بر الحبل المتين نوشته و آن را در سال 1010 ق ، به پايان رسانده است . « 1 » 3 . الحبل المتين فى أحكام الدين . « 2 » وى در اين كتاب ، احاديث صحيح ، حَسَن و موثق را با شرح و بيان در آن جمع كرده و تعارض بين آنها را رفع كرده است . 4 . حاشيه بر كتاب من لا يحضره الفقيه ، با عناوين « قال - أقول » كه كتابت آن ، ناقص مانده است . « 3 » 5 . حاشيه على خلاصة العلّامه . « 4 » حاشيه‌اى است بر خلاصة الأقوال فى علم الرجال علّامهء حلّى ( م 726 ق ) . 6 . الفوائد الرّجالية . « 5 » رساله‌اى مختصر كه مامقانى ، آن را در رجال خويش ، آورده است . حضور علماى نامبردار جبل عامل در ايران و تلاش‌هاى گستردهء آنان براى بهبود و ترقّى فقه و حديث شيعه ، علاوه بر آن كه منجر به تشويق و ترغيب علماى ايرانى بدانها شد و بلاد عجم ، شاهد شكوفايى عالمان بزرگى در عرصهء فعّاليت‌هاى حديثى گرديد ، بار ديگر حوزهء علميهء شيعه را در ايران ، احيا نمود . روزگارى قم و رى ، مركز نشر حديث شيعه بودند و در اين دوران ، اصفهان ، مشهد و در مرحلهء بعد ، شهرهاى قزوين ، شيراز ، كاشان و قم ، صاحب حوزه‌هاى بالنده‌اى شدند . « 6 »
هامش
( 1 ) . همان ، ج 6 ، ص 241 . ( 2 ) . همان ، ص 240 . ( 3 ) . همان ، ص 224 . ( 4 ) . همان ، ص 83 . ( 5 ) . همان ، ج 16 ، ص 339 . ( 6 ) . علّامهء مجلسى ، ص 45 .