فلا يعارض ذلك : مشاراليه « ذلك » حمل مطلق بر مقيّد يعنى جمع بين دو دليل مىباشد .
بحمل امره على الاستحباب : ضمير در « امره » به مقيّد برمىگردد .
بانّ التّقييد ايضا يكون الخ : مقصود از « ايضا » همچون حمل مقيّد بر استحباب بوده و ضمير در « يكون » به تقييد برمىگردد .
لا يكون كاشفا . . . المطلق الخ : ضمير در « يكون » به ظفر و دستيابى به مقيّد برگشته و كلمهء « المطلق » اسم فاعل و به معناى متكلّم مىباشد .
بل عن عدم كون الاطلاق الّذى هو . . . بمراد جدّى : يعنى « بل يكون الظّفر بالمقيّد كاشفا عن الخ » و ضمير در « هو » به « الاطلاق » كه اسم براى « كون » بوده برگشته و موصول « الّذى » با جملهء صلهء بعدش « هو ظاهر بمعونة الحكمة » صفت براى « الاطلاق » و جار و مجرور « بمراد » كه اضافه به بعدش شده ، خبر براى « كون » مىباشد .
غاية الامر انّ التّصرف فيه بذلك : ضمير در « فيه » به مطلق برگشته و مشاراليه « ذلك » تقييد مىباشد .
لا يوجب التّجوّز فيه : ضمير در « لا يوجب » به تصرّف در مطلق و ضمير در « فيه » به مطلق برمىگردد .
مع انّ حمل الامر . . . لا يوجب تجوّزا فيه فانّه الخ : ضمير در « لا يوجب » به حمل امر در مقيد بر استحباب و ضمير در « فيه » و « فانّه » به امر در مقيّد برمىگردد .
اذ كان فيه . . . كان من افضل الخ : ضمير در « فيه » و « كان » به مقيّد برمىگردد .
ضرورة انّ ملاكه لا يقتضى استحبابه : ضمير در « ملاكه » به استحباب مقيّد و ضمير در « لا يقتضى » به « ملاكه » و ضمير در « استحبابه » به امر مقيّد برمىگردد .
اذا اجتمع مع ما يقتضى وجوبه : ضمير در « اجتمع » به امر در مقيّد و ضمير در « يقتضى » به ماء موصوله به معناى ملاك وجوب و ضمير در « وجوبه » به امر در مقيّد برمىگردد .
كان من التّوفيق بينهما حمله على انّه سيق الخ : ضمير در « بينهما » به مطلق و مقيّد و ضمير در « حمله » و « انّه » و ضمير نايب فاعلى در « سيق » به مطلق برمىگردد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 561
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٥٦١