مجرّد جعل الخ » بوده و عبارت ، چنين مىباشد : « بل انّ حقيقة الاستعمال جعله وجها الخ » و ضمير در « جعله » به لفظ و در « له » به معنا برمىگردد .
بل بوجه نفسه : عبارت ، عطف به « له » مىباشد . يعنى « بل انّ حقيقة الاستعمال جعله وجها و عنوانا بوجه » و كلمهء « نفسه » خبر براى « هو » مبتداى محذوف كه به لفظ برمىگردد بوده و اين جمله ، صفت براى كلمهء « بوجه » مىباشد و ضمير در « نفسه » به معنا برمىگردد . بنابراين ، عبارت كامل چنين مىباشد : « بل انّ حقيقة الاستعمال جعله وجها و عنوانا بوجه هو نفس المعنى » .
كانّه الملقى : ضمير در « كانّه » به معنا برمىگردد .
و لذا يسرى اليه قبحه و حسنه : مشاراليه « لذا » وجه و عنوان بودن لفظ براى معنا به گونهاى كه لفظ ، نفس معنا بوده مىباشد و ضمير در « اليه » به لفظ و در « قبحه و حسنه » به معنا برمىگردد .
و لا يكاد يمكن جعل اللّفظ كذلك : مشاراليه « كذلك » وجه و عنوان بودن لفظ براى معنا مىباشد .
ضرورة انّ لحاظه هكذا : ضمير در « لحاظه » به لفظ برگشته و مشاراليه « هكذا » مشاراليه « كذلك » مىباشد .
ينافى لحاظه كذلك : ضمير در « ينافى » به « معنى » و در « لحاظه » به لفظ برگشته و مشاراليه « كذلك » همان مشاراليه « هكذا و كذلك » قبلى مىباشد .
حيث انّ لحاظه كذلك لا يكاد يكون الخ : ضمير در « لحاظه » به لفظ برگشته و مشاراليه « كذلك » همانند قبلى بوده و ضمير در « يكون » به « لحاظه » برمىگردد .
فانيا فيه فناء الوجه : كلمهء « فانيا » حال و ذوالحالش « لحاظ لفظ » بوده و كلمهء « فناء » به اعتبار اضافه شدنش ، مفعول مطلق نوعى براى « فانيا » مىباشد .
و العنوان فى المعنون : كلمه « العنوان » مجرور و عطف به « الوجه » مىباشد . يعنى « فانيا
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 308
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٠٨