بوده و كلمهء « كون » مضاف اليه « احتمال » كه خودش اضافه شده به اسمش « الموضوع له » و خبرش كلمهء « خاصّا » مىباشد .
لاستلزامه كون استعمالها : ضمير در « استلزامه » به احتمال و در « استعمالها » به الفاظ عبادات برگشته ، اين عبارت دليل بعيد بودن احتمال ذكر شده مىباشد . كلمهء « استلزام » مصدر و اضافه به ضمير كه فاعلش بوده شده و كلمهء « كون » منصوب و مفعول « استلزامه » بوده و خودش اضافه شده به « استعمال » كه اسمش بوده و خبرش كلمهء « مجازا » بوده كه بعدا مىآيد .
او منع استعمالها فيه فى مثلها : ضمير در « استعمالها » به الفاظ عبادات و در « فيه » به جامع و در « مثلها » به مثالهاى مذكور برگشته و اين عبارت عطف به « كون استعمالها الخ » مىباشد . يعنى « او لاستلزامه منع استعمالها فيه فى مثلها » .
و منها : ضمير در « منها » به امور برمىگردد .
الى اطلاقه : ضمير در « اطلاقه » به خطاب برمىگردد .
فى رفع ما اذا شكّ : كلمهء « ماء موصوله » به معناى مورد مىباشد .
و شرطيّته اصلا : ضمير در « شرطيّته » به شىء برگشته و كلمهء « اصلا » قيد براى عدم جواز الرّجوع مىباشد .
لاحتمال دخوله فى المسمّى : ضمير در « دخوله » به شىء مشكوك برگشته و منظور از « المسمّى » ماهيّت عبادت مىباشد .
و جواز الرّجوع اليه فى ذلك : ضمير در « اليه » به اطلاق خطاب برگشته و مشاراليه « ذلك » رفع جزء مشكوك مىباشد .
فى غير ما احتمل دخوله فيه : ضمير در « دخوله » به « ماء موصوله » به معناى شىء مشكوك برگشته و در « فيه » به مسمّى برمىگردد .
ممّا شكّ فى جزئيّته او شرطيّته : كلمهء « ممّا » بيان « ما احتمل » بوده و ضمير در « جزئيّته » و « شرطيّته » به « ماء موصوله » به معناى جزء يا شىء مشكوك برمىگردد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 231
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٣١