( قيدى كه مفروض الحصول اخذ نشده ) براى رسيدن به واجب ، زيرا همانا واجب مىباشد آن ( واجب ) مقيّد ، به لحاظ آنكه آن ( مقيّد ) مقيّد به اين قيد است .
و بنابراين تصوير ( تصوير دوّم ) ، پس وجوب ، مىباشد ( وجوب ) هميشه ، فعلى ، قبل از آمدن وقت آن ( وجوب ) و شأن آن ( وجوب ) در اين ( فعلى بودن ) شأن وجوب است بنا بر قول به واجب معلّق ، فرقى نيست بين اين دو ( واجب مشروط و واجب معلّق ) در موقّتات نسبت به وقت ، پس وقتى باشد واجب ، استقبالى ، پس مانعى نيست از وجوب مقدّمهء مفوّته قبل از زمان ذى آن ( مقدّمهء مفوّته ) .
نكات دستورى و توضيح واژگان
8 - المقدمة المفوّتة : يعنى « الامر الثّامن ، المقدّمات المفوّتة » .
ورد . . . قبل زمان ذيها فى الموقّتات . . . حلول ايّامه . . . منه بعد دخول وقتها : ضمير در « ذيها » به مقدّمات و در « ايّامه » به حجّ و در « منه » به وضوء يا غسل و در « وقتها » به نماز برگشته و مقصود از « الموقّتات » واجبات موقّت مىباشد .
و تسمّى هذه المقدّمات باصطلاحهم المقدّمات المفوّتة . . . تركها . . . فى وقته : كلمهء « هذه » نايب فاعل براى تسمّى و كلمهء « المقدّمات » بدل يا عطف بيان براى « هذه » و كلمهء « المقدّمات المفوّتة » موصوف و صفت و مفعول دوّم بوده و ضمير در « باصطلاحهم » به اصوليّون و در « تركها » به مقدّمات مفوّته و در « وقته » به واجب برمىگردد .
فانّ العقل يحكم . . . بها لانّ تركها . . . فى ظرفه : ضمير در « يحكم » به عقل و در « بها » و در « تركها » به مقدّمات و در « ظرفه » به واجب برمىگردد .
و يحكم . . . لها يستحقّ . . . فى ظرفه بسبب تركها : ضمير در « يحكم » به عقل و در « لها » و « تركها » به مقدّمات و در « يستحقّ » به تارك و در « ظرفه » به واجب برمىگردد .
لا ينطبقان . . . فى الباب . . . لوجوب ذيها . . . فرض الخ : ضمير در « لا ينطبقان » به دو حكم عقلى واضح و در « ذيها » به مقدّمه و ضمير نايب فاعلى در « فرض » به نحو تابعيّت برگشته