جمله ، صفت « زمن » مىباشد .
و هو كما قلنا : ضمير « هو » به غير موقّت برمىگردد .
فورىّ : كلمهء « فورىّ » و « غير فورىّ » در سطر بعدى بدل از در « قسمين » و اعرابشان همچون « موقّت و غير موقّت » مىباشد .
و هو ما لا يجوز تأخيره : ضمير « هو » به فورى و ضمير در « تأخيره » به ماء موصوله به معناى واجب برمىگردد .
ازمنة امكانه : ضمير در « امكانه » به ماء موصوله برمىگردد .
و هو ما يجوز تأخيره : نكات دستورى مانند قبلى است .
ما اعتبر فيه الخ : ضمير در « فيه » به ماء موصوله به معناى واجب برمىگردد .
ان يكون فعله : ضمير در « فعله » به موقّت برمىگردد .
على وقته المعيّن له : ضمير در « وقته » و ضمير در « له » به فعل برگشته و كلمه « المعيّن له » صفت « وقته » مىباشد .
او مساويا له : ضمير در « له » به « وقته » برگشته و كلمه « مساويا » عطف بر « زائدا » مىباشد . يعنى « او يكون فعله مساويا لوقته المعيّن له » .
او ناقصا له : نكات دستورى همچون قبلى است .
لانّه الخ : ضمير در « انّه » به اوّل برمىگردد .
فى امكانه و وقوعه : ضمير در « امكانه » و « وقوعه » به ثانى برمىگردد .
بما لا يطاق : ضمير نايب فاعلى در « لا يطاق » به ماء موصوله به معناى واجب برمىگردد .
و هو المسمّى المضيّق : ضمير « هو » به ثانى برگشته و كلمه « المضيّق » مفعول دوّم
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 705
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٧٠٥