مىباشد .
و ان لم يسمّ تقييدا اصطلاحا : ضمير نايب فاعلى در « يسمّ » كه در اصل « يسمّى » بوده به انضمام امر دوّم به اوّل برگشته و كلمه « تقييدا » مفعول دوّم « يسمّ » بوده و كلمه « اصطلاحا » نيز تمييز مىباشد .
اذا عرفت ذلك : مشار اليه « ذلك » اطلاق مقامى مىباشد .
و كان فى مقام البيان : ضمير در « كان » به مولى برمىگردد .
و اكتفى بهذا الامر : ضمير در « اكتفى » به مولى برگشته و مقصود از « هذا الامر » امر اوّل مىباشد .
و لم يلحقه بما يكون بيانا له : ضمير فاعلى در « يحلقه » به مولى و ضمير مفعولى به « هذا الامر » و ضمير در « يكون » به ماء موصوله كه مقصود قصد امتثال بوده برگشته و ضمير در « له » به هذا الامر برمىگردد .
فانه يستكشف منه الخ : ضمير در « فانّه » به معناى شأن بوده و ضمير در « منه » به « نياوردن امر دوّم » برمىگردد .
و الّا لبيّنه : يعنى « و ان كان قصد الامتثال دخيلا فى الغرض لبيّنه » ضمير فاعلى در « بيّنه » به مولى و ضمير مفعولى به قصد امتثال برمىگردد .
و هذا ما سمّيناه الخ : مشار اليه « هذا » نياوردن امر دوّم بوده و ضمير مفعولى در « سمّيناه » به ماء موصوله برمىگردد .
و عليه : ضمير در « عليه » به تمسّك به اطلاق مقامى برمىگردد .
كونها توصّليّة : ضمير در « كونها » به واجبات برمىگردد .
انّها تعبّديّة : ضمير در « انّها » به واجبات برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 563
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٥٦٣