موصوله مىباشد .
لانّ التّقابل بينهما : ضمير در « بينهما » به اطلاق و تقييد برمىگردد .
هى التّقييد و عدمها الاطلاق : ضمير « هى » و ضمير در « عدمها » به ملكه برمىگردد .
بما هو عدم ملكة لا بما هو الخ : هر دو ضمير « هو » به ماء موصوله در عبارت برمىگردد .
و هذا واضح : مشار اليه « هذا » ممكن نبودن تمسّك به اطلاق كلام براى قائل به استحالهء اخذ قيد قصد قربت مىباشد .
لانّه اذا كان الخ : ضمير در « لانّه » به معناى شأن مىباشد .
لا يستكشف منه : ضمير در « منه » به عدم التّقييد برمىگردد .
يجوز ان يكون الخ : ضمير در « يكون » به عدم تقييد برمىگردد .
لاثبات الثّانى : مقصود عدم اراده تقييد مىباشد .
عدم ذكر القيد وحده : ضمير در « وحده » كه حال بوده به مجرّد عدم ذكر القيد برمىگردد .
و بعد هذا : مشار اليه « هذا » عدم تمسّك به اطلاق كلام بنا بر ممكن نبودن اخذ قصد قربت در متعلّق امر مىباشد .
و ما تعلّق به غرضه واقعا : خير در « به » به ماء موصوله كه به معناى واجب يا مأمور به بوده برمىگردد .
و لم يكن له بيانه : ضمير در « له » به مولى و در « بيانه » به شىء يا « ما تعلّق » برگشته و كلمهء « واو » حاليه و جمله نيز حاليه مىباشد .
يرجع ذلك : مشار اليه « ذلك » شكّ در معتبر بودن شىء در مراد مولى مىباشد .
اى فى امتثاله : ضمير در « امتثاله » به امر برمىگردد .
الاتيان به : ضمير در « به » به مأتىّ به برمىگردد .
كيما يحصل له العلم بفراغ ذمّته : ضمير در « له » و « ذمّته » به شاكّ برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 522
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٥٢٢