بين متكلّم و مخاطب و مادّه بوده ) انتزاع مىشود از آن ( هيئت افعل ) عنوان طالب و مطلوب منه و مطلوب . پس قول ما : « اضرب » دلالت مىكند ( قول ما ) بر نسبت طلبيّه بين ضرب و متكلّم و مخاطب ، و معناى اين ( نسبت طلبيّه بين ضرب و متكلّم و مخاطب ) قرار دادن « ضرب » است برعهدهء مخاطب و برانگيختن او ( مخاطب ) است به طرف آن ( ضرب ) و تحريك كردنش ( مخاطب ) به سوى آن ( ضرب ) و قرار دادن انگيزه در نفسش ( مخاطب ) براى انجام دادن .
نكات دستورى و توضيح واژگان
1 - معنى صيغة الامر : يعنى « الاوّل معنى صيغة الامر » اگر مقصود « امر اوّل » باشد و اگر مراد ، مسئلهء اوّل باشد ، يعنى « الاولى صيغة الامر » يعنى « المسألة الأولى » ولى به معناى امر خواهيم گرفت .
اى هيئته : ضمير در « هيئته » به امر برمىگردد .
و نحوها تستعمل الخ : ضمير در « نحوها » به « صيغه افعل » برگشته و مقصود از آن ، امر غايب ( فعل مضارع مقرون به لام امر ) ، فعل مضارع در مقام انشاء طلب ، جمله اسميّه در مقام انشاء طلب يا اسم فعل مىباشد . ضمير در « تستعمل » به صيغه افعل و مانند آن برمىگردد .
منها البعث : ضمير در « منها » به موارد كثيره برگشته و مقصود از « البعث » برانگيختن و واداشتن است .
و نحوها : ضمير در « نحوها » به تسخير ، انذار ، ترجّى ، تمنّى برگشته و مقصود ، معناى تكوين و ايجاد است .
استعملت فى معنى واحد : ضمير نايب فاعلى در « استعملت » به هيئت برمىگردد .