مشتقّى كه براى حرفه و پيشه بوده مىباشد .
انّه موضوع للاعمّ : ضمير در « انّه » به « ممّا كان الخ » برمىگردد .
من انقضى عنه التّلبّس بالمبدا : ضمير در « عنه » به « من » كه مقصود از آن ذات بوده برمىگردد .
و ذلك نحو صدقها : مشار اليه « ذلك » صدق حقيقى اين مشتقّات بوده و ضمير در « صدقها » به « هذه المشتقّات » برمىگردد .
على من كان نائما : ضمير در « كان » به « من » برمىگردد .
و لكنّه كان متلبّسا بها : ضمير در « لكنّه » و « كان » به نائم و در « بها » به « هذه المشتقّات » برمىگردد .
فى زمان مضى : ضمير در « مضى » به زمان برگشته و جملهء « مضى » صفت براى « زمان » مىباشد .
و كذلك الحال : مقصود از « كذلك الحال » صدق حقيقى بر منقضى از مبدأ مىباشد .
كالمنشار و المقود و المكنسة : كلمهء « المنشار » از نشر يعنى بريدن و به معناى ارّه و « المقود » از « قاد يقود » به معناى كشيدن افسار چارپا و به معناى افسار و لگام و « المكنسة » از « كنس يكنس » جاروب كردن بوده و به معناى جاروب مىباشد .
فانّها تصدق على ذواتها : ضمير در « فانّها » و « تصدق » و « ذواتها » به منشار و مقود و مكنسه برمىگردد .
مع عدم التّلبّس بمبادئها : ضمير در « بمبادئها » به منشار و مقود و مكنسه برمىگردد .
و الجواب عن ذلك : مشار اليه « ذلك » توهّم بعض مىباشد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 410
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٤١٠