104 - دليل مصنّف بر اينكه صرف شنيدن صداى در و زنگ ، موجب حركت شنونده نمىشود چيست ؟ ( فانّ هذا الانتقال . . . معنى ذلك )
مىفرمايد : براى آنكه در وقتى صداى زنگ و كوبيدن در شنيده شود ولى علم پيدا نشود به اينكه فرد كوبندهاى پشت در مىباشد مثل اينكه باد ، دستگيره در را حركت داده و صداى كوبيدن درب از اين بابت بوده و يا اينكه فردى پشت در مىباشد ولى با اهل منزل كار ندارد مثل اينكه شنونده و اهل خانه مىداند كه بچهاى به قصد اذيّت و يا از روى شوخى زنگ در را زده و يا دستگيره در را به صدا درآورده ، در چنين صورتى ، شنونده از جايش به قصد اجابت كوبنده و فردى كه پشت در بوده حركت نمىكند . چرا كه در اين صورت ، صداى زنگ و دستگيرهء در ، دلالت بر معنايى كه زنگ و دستگيره براى آن وضع شدهاند نمىكند اگرچه به ذهن سامع معناى آن خطور مىكند . يعنى در ذهنش خطور مىكند فردى پشت در بوده و زنگ را به صدا درآورده است ولى دلالت بر اين معنا كه آن فرد با اهل خانه كار دارد نمىكند .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 167
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص١٦٧