شود : " اجدل شىء "
" أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمنِ عِتِيًّا :
سختتر است بر رحمان از جنبه سركشى - مريم - 19 - 69 " و جائز است گفته شود :
" اعتى على الرّحمان " .
و در بعضى موارد گرچه اسم تفضيل جامع شرائط است ، لكن بايستى اين گونه استعمال شود تا مقصود اداء گردد ، مانند :
" إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا :
ما آنچه بر روى زمين است آرايش زمين گردانيديم تا آنان را آزمايش نمائيم كه كدام يك از آنان كارشان نيكوتر است " گرچه " عمل " جامع شرائط است براى صيغه اسم تفضيل ، لكن اگر گفته شد " ايّهم اعمل " اداء مقصود نميشود .
و مراد از كلمات عامّة : در اين مبحث " احسن و اسوء ، اكبر و اصغر ، اكثر و اقلّ ، اعلى و اسفل ، خير و شرّ ، اهدى و اضلّ ، اطول و اقصر ، اشدّ و اضعف " است ، و غير اينها شايد باشد .
( حالات اسم تفضيل )
اسم تفضيل به يكى از چهار حالت استعمال مىشود :
1 - با الف و لام ، مانند
" وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ :
و شما برتران هستيد اگر مؤمن باشيد - آل عمران - 3 - 139 " .
2 - با كلمه من ، مانند
" وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْها :
و چه كسى ستمكارتر است از آنكه به آيات پروردگارش متذكّرش كنند پس از آنها روگرداند - الكهف - 18 - 57 " و گاهى " من " با كلمه بعدش حذف مىشود ، مانند :