ادغام ميكنند ، و در قرآن هم به هردو گونه قرائت شده ، يعنى لام الفعل را پس از آنكه بر قاعده صيغهسازى امر ساكن شد حركت ميدهند سپس ادغام مينمايند ، نه آنكه حركت اصلى را باقى گذارند ، و اين حركت عارضى كه به منظور ادغامكردن ميآورند ، جائز است ضمة باشد ، به مناسبت آنكه عين الفعل در اين باب مضموم است ، يا فتحه باشد چون فتحه خفيف است ، يا كسرة باشد چنانچه قاعده التقاء ساكنين است ، و در ابواب ديگر فقط كسرة و فتحة جائز است چون عين الفعل مضموم نيست ، پس در آن پنج صيغه چنين ميگويند : " ليمدّ ، لتمدّ ، مدّ ، لامدّ ، لنمدّ " ، و نيز از اين باب است . " ردّ ، يردّ ، ردّا :
برگرداندن " و " تبّ ، يتبّ ، تبّا و تببا و تبيبا : تباه شدن " و " بتّ ، يبتّ ، بتّا : بريدن " و " دعّ ، يدعّ ، دعّا : بدرشتى كسى را از خود راندن " و " حضّ ، يحضّ ، حضّا : واداركردن بر كارى " و " عدّ ، يعدّ ، عدّا : شمارشكردن " و " بثّ ، يبثّ ، بثّا : پراكندن " " و شدّ ، يشدّ ، شدّا و شدّة و شدودا : سخت شدن " و " فكّ ، يفكّ ، فكّا : بازكردن " و " مرّ ، يمرّ ، مرّا و مرورا ، و ممرّا : گذركردن " و مضاعف ثلاثى مجرّد بيشتر از اين باب است ، و بعضى از اينها مانند مثال دوم و هشتم از باب فعل يفعل نيز آمده است .
( باب فعل يفعل )
مانند : " فرّ ، يفرّ ، فرّا و فرارا و مفرّا : گريختن " ، ماضى " فرر " بوده ، پس از حذف فتحه عين الفعل و ادغامش در لام الفعل " فرّ " گرديده ، چهارده صيغه ماضى : " فرّ ، فرّا ، فرّوا ، فرّت ،