" سروك ، يسروك ، سروكة : كند راه رفتن از ضعف و خستگى " " تسروك ، يتسروك ، تسروكا " از باب تفعلل نيز به همين معنى آمده است ، ثلاثى مجردش " سرك ، يسرك ، سركا : ناتوان شدن بدن پس از توانا بودن " .
( 3 - فيعل )
اين صورت ميان فاء الفعل و عين الفعل ياء زياد شده ، مانند :
" سيطر ، يسيطر ، سيطرة : تسلّط داشتن " و " تسيطر ، يتسيطر ، تسيطرا " به همان معنى استعمال شده ، ثلاثى مجردش " سطر ، يسطر ، سطرا : زمين زدن و بريدن " است .
" هيمن ، يهيمن ، هيمنة " اصلش " ايمن ، يايمن ، ايمنة " بوده ، براى سهولت اداء " همزة " به " هاء " بدل شده ، ثلاثى مجردش " امن ، يامن ، امنا : آرامش خاطر داشتن " است .
" هيمنة " نگهبانىكردن و مراقب بودن با تسلّط و قدرت بگونهاى كه آرامش آورد و محفوظ بماند ، گفته مىشود : " هيمن الطائر على فراخه : مرغ بر جوجههايش هيمنة نمود " و اسم فاعل از اين صيغه " مهيمن " است ، و آن يكى از نامهاى خداست ، و در حديث است :
" اذا وقع العبد فى الهانيّة الرّبّ و مهيمنيّة الصّدّيقين لم يجد احدا ياخذ بقلبه : چون بنده در الها نيّت پروردگار و مهيمنيّت راستان واقع شود كسى را نيابد كه دلش را بگيرد "
" الهانيّت بمعنى الوهيّت است و آن مالكيّت هستيها است كه مختصّ ذات احديّت است ، و مهيمنيّت بمعنى هيمنة است ، يعنى :