و جواز الرجوع اليه فى ذلك على قول الاعمى فى غير ما احتمل دخوله فيه مما شك فى جزئيته او شرطيته .
نعم لا بد فى الرجوع اليه فيما ذكر من كونه واردا مورد البيان كما لا بد منه فى الرجوع الى ساير المطلقات و بدونه لا مرجع ايضا .
شرح
قوله : فى غير ما احتمل دخوله فيه الخ .
بلى لابد در اعميها كه رجوع باطلاق كنند در زمانى كه مولا در مقام بيان بوده باشد چون آن شىء كه ما شك در آن داريم اگر جزء يا شرط بوده و مولا در مقام بيان است و نصب قرينه هم نكرده است و قدر متيقن هم در بين داشته باشيم و چون نگفته است ما مىتوانيم به واسطه تمسك باطلاق برداريم آن را و اين در مقام بيان را لابديم در همه رجوع باطلاقات و اگر مولا در مقام بيان نبود يا يكى ديگر از قيود نبود نمىتوانيم تمسك باطلاق كنيم و چارهاى نداريم الا اينكه برائت را جارى كنيم يا اشتغال كه اينجا هم اختلاف است در مسئله دوران امر بين اقل و اكثر ارتباطيين يعنى در تكليفى كه ارتباطى باشد تمام اجزاء آن مثل نماز يا روزه اختلاف است در اينكه مىتوانيم برائت را جارى كنيم يا نه .