تخطي إلى المحتوى الرئيسي

العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 868

مساهمون:

ص٨٦٨
غلفه‌اش حشفه‌اش را پوشيده باشد ، به درگاه الهى ناله و شكايت مىكند . پرسيده بودى : شخصى نماز مىگزارد و پيش رويش تصوير و چراغ هست ؛ آيا نماز او در اين صورت جايز است ، زيرا پيش‌تر از تو خلايق در اين خصوص اختلاف كرده‌اند ؟ جواب : براى كسى جايز است كه از اولاد بت‌پرستان و آتش‌پرستان باشد . پرسيده بودى : اراضى زراعت كه براى ما وقف شده ، آيا كشت و زرع نمودن در آن ، وضع اخراجات آن از مداخلش و صرف ما بقى در ناحيه ، به نيّت چشم‌داشت ثواب با تقرّب جستن نزد شما جايز است ؟ جواب : براى هيچ‌كس حلال نيست بىاذن در مال ديگرى تصرّف نمايد ، پس تصرّف نمودن در اموال ما چگونه جايز مىشود ؟ هركس چنين كند ، هرآينه چيزى را كه بر او حرام شده ، حلال دانسته و هركه چيزى از مال ما بخورد ، به منزلهء اين است كه آتش در شكمش گذاشته و داخل جهنّم خواهد شد . سؤال نموده بودى : مردى به ناحيهء ما زمين وقف مىكند ، به دست قيّم و وكيلى مىسپارد ، او به امر آن مباشر مىشود ، آن را آباد مىنمايد ، اخراجات و مصارف آن را از مداخلش برمىدارد و بقيّهء مداخل را صرف ناحيهء ما مىكند ؟ جواب : اين عمل براى كسى جايز است كه صاحب زمين ، او را در سر آن قيّم قرار داده باشد و غير از او جايز نيست . پرسيده بودى : رهگذر و روندهء راه ، از باغ و بوستان ما مىگذرد و از ميوهء آن مىخورند ؛ آيا اين ، حلال است ؟ جواب : خوردنش حلال و برداشتنش حرام است . در كتاب كمال الدين « 1 » از محمد بن احمد شيبانى ، او از على بن احمد بن محمد دقّاق ، حسين بن ابراهيم بن احمد بن همام و على بن عبد اللّه ورّاق در يك‌جا و ايشان از محمد
هامش
( 1 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، صص 521 - 520 .
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 868 | صادق برزگر بفرويى / حسين احمدى قمى / الشيخ علي اكبر النهاوندي