خصوص ظهور آن حضرت هلاك مىشوند و از اعتقادى كه در خصوص وجود ظهور آن حضرت كرده بودند ، برمىگردند و اعتقادشان فاسد مىشود و كسانى كه در اين خصوص در مقام تسليم و رضا بودند ، نجات مىيابند ، پس چون مؤمن - چنانكه مذكور گرديد - بعد از وفات تا وقت ظهور در جبال رضوى ، در خدمت ائمّه مىباشد ، از اين جهت رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله به على عليه السّلام فرمود : تو برادر منى ! وعدهگاه تو و من ، وادى السلام است .
[ روايت امام باقر ( ع ) ]
در منتخب البصاير « 1 » است كه حسين بن احمد ، او از محمد بن عيسى ، او از يونس ، او از بعضى اصحاب ما ، ايشان از ابى بصير و او از باقر عليه السّلام روايت نموده كه از آن حضرت از معنى قول خداى تعالى
إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ
« 2 » پرسيدم ، فرمود : گردنهاى بنى اميّه پيش اين آيه پست مىشوند ، آن آيه در وقت زوال آفتاب ؛ يعنى وقت ظهر آشكار مىشود و آن عبارت از على بن ابى طالب عليه السّلام است كه هنگام ظهر بالاى سر خلايق آشكار شده ، يك ساعت نمايان مىگردد ، حتّى روى مباركش ديده مىشود ، طورى كه خلايق حسبونسب آن حضرت را مىشناسند .
بعد از آن فرمود : آگاه شويد ! به درستى كه بنى اميّه در آن زمان چنان مىباشند كه اگر مردى از ايشان در پشت درختها پنهان شود ، هرآينه آن درخت گويد : اين مرد از بنى اميّه است ، آنگاه او را به قتل مىرسانند .
در دار السلام عراقى است كه جابر گويد : خدمت حضرت باقر عليه السّلام عرض كردم :
كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ *
« 3 » .
هامش
( 1 ) . مختصر بصائر الدرجات ، ص 206 .
( 2 ) . سوره شعرا ، آيه 4 .
( 3 ) . سوره آل عمران ، آيه 185 ؛ سوره انبيا ، آيه 35 .