هيچ دشمن خدا بر من دچار نمىشود ، مگر اينكه خونش را بريزم و هيچ بت نمىگذارم ، مگر آنكه آن را مىسوزانم ، به هندوستان مىرسم و آنجا را فتح مىكنم ، حضرت دانيال و يوشع نزد امير المؤمنين عليه السّلام بيرون مىآيند و مىگويند : خدا و رسول او راست گفته ، خداى تعالى هفتاد نفر با ايشان به شهرها مىفرستد ، پس كسانى را كه با ايشان قتال مىكنند ، به قتل مىرساند .
لشكرى به روم مىفرستد ، خداى تعالى آنجا را هم براى ايشان فتح مىكند . هرآينه همهء چهارپايانى كه خدا گوشت آنها را حرام كرده ، به قتل مىرسانم ، جز حيوان حلالگوشت روى زمين باقى نمىماند .
يهود و نصارا و ساير ملّتها را به اسلام تكليف مىنمايم و ايشان را ميان قبول كردن اسلام و كشته شدن با شمشير مخيّر مىگردانم . هركه اسلام آورد ، بر او منّت مىگذارم و هركس اسلام را ناخوش بدارد ، خدا خونش را مىريزد ، هيچ مردى از شيعهء ما نمىماند مگر اينكه خداى تعالى ملكى مىفرستد ، گردوخاك را از روى او پاك مىكند و جفتها و منزل او را در بهشت به او مىشناساند .
روى زمين كور ، زمينگير و مبتلا شدهاى نمىماند مگر اينكه خداوند كردگار آن بلا را به بركت ما اهلبيت ، از او زايل مىگرداند ، بركت آسمان و زمين فرومىآيد ، حتّى شاخههاى درخت از بسيارى ميوه مىشكند ، هرآينه ميوهء زمستان از بسيارى در تابستان و ميوهء تابستان در زمستان خورده مىشود .
اين معنى قول خداى تعالى است :
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
« 1 » ؛ اگر اهل كتاب چون يهود و نصارا ايمان آورند و طريق تقوا پيش گيرند ، هرآينه درهاى بركت را از آسمان و زمين مىگشايم ، لكن ايشان پيغمبر را تكذيب نمودند ، پس ما هم در عوض كردهء آنان ، از ايشان مؤاخذه مىنماييم . بعد از آن ، خداى تعالى كرامتى به ما عطا مىفرمايد كه به سبب آن ، هيچچيز روى زمين برايشان پوشيده و پنهان نمىماند ، حتّى
هامش
( 1 ) . سوره اعراف ، آيه 96 .