نيست مگر آنكه اعتراف به چنين رجعتى ، باعث هدم تمام اساس آنهاست ، پس بر آن چه آن را از جانب پروردگار خود ، حقّ و صدق مىدانستند ، لباس شبهات و مغالطات پوشاندند و پوشيده نيست كه ايشان هرگاه به قيام حجّت ، قايل و به صدق رواياتى كه از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله وارد شده ، معترف باشند كه آنچه در بنى اسراييل واقع شده ، در اين امّت نيز واقع خواهد شد ؛ در آنچه از آن فرار نمودهاند ، واقع مىشوند ، چراكه صحّت قيام قائم ، مستلزم احياى اموات است ؛ چنانكه روايات كثير و ادلّهء قاطع بر آن اقامه شده است .
مطلع دوّم : بدان رجعت ، سرّى از اسرار الهى و معتقد شدن به آن ، ثمرهء ايمان به غيب است كه در فرقان حميد مدح آن شده و مراد از آن ؛ چنانكه دانستى رجوع رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله ، ائمّهء معصومين عليهم السّلام ، دوستان و دشمنان آنها از كسانى است كه مؤمن محض يا كافر صرف باشند ، به شرط آنكه آن كافر از اشخاصى نباشد كه خداوند او را در دنيا به عذاب هلاك نموده باشد ، زيرا كسى كه در دنيا به عذاب الهى هلاك شده ، به صريح آيهء
وَ حَرامٌ عَلى قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها أَنَّهُمْ لا يَرْجِعُونَ
« 1 » به دنيا رجوع نخواهد كرد .
چنانكه قمى « 2 » در تفسير اين آيه از حضرت باقر و صادق عليهما السّلام روايت نموده كه فرمودند : هر اهل قريهاى كه خداوند آنها را در دنيا به عذاب هلاك نموده ، به دنيا رجوع نخواهند كرد ، مگر آنكه براى ايشان قصاص باشد ، مثل اينكه به ظلم كشته شده باشند و ماحضين در ايمان و كفر نباشند ، زيرا در اين صورت آنان با قاتلين خود به دنيا رجوع نموده ، آنها را به قتل رسانده ، بعد از قصاص ، مدّت سىماه در دنيا زندگى كردهاند ، سپس همهء آنها در يك شب خواهند مرد .
اين ، آن حشر اوّلى است كه خداوند متعال در آيهء
وَ يَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآياتِنا فَهُمْ يُوزَعُونَ
« 3 » به آن اشاره فرموده و حضرت صادق عليه السّلام هم
هامش
( 1 ) . سوره انبياء ، آيه 95 .
( 2 ) . تفسير القمى ، ج 2 ، ص 76 .
( 3 ) . سوره نمل ، آيه 83 .