[ شكايت امام حسين ( ع ) به جدّش ] 16 نجمة
آنگاه امام حسين عليه السّلام با آنكه در خدمتش جام شهادت نوشيدهاند ، به خون خودشان آلوده به شكايت برمىخيزد . چون رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله او را به اين حال مىبيند ، مىگريد و به سبب گريهء او ، اهل آسمانها و زمين همه مىگريند و فاطمه عليها السّلام چنان گريه مىكند كه زمين و ساكنان آن را به تزلزل مىآورد .
امير المؤمنين عليه السّلام مىايستد ، امام حسن عليه السّلام در سمت راستش و فاطمه عليها السّلام در جانب چپش مىايستد ، در آن حال امام حسين عليه السّلام مىآيد ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله او را به آغوش مىگيرد و مىگويد : يا حسين ! فدايت شوم ! چشمهاى تو و چشمهاى من به ديدن تو روشن باد ! شير خدا ؛ يعنى حمزه سيّد الشهدا در سمت راست امام حسين عليه السّلام و جعفر طيّار و پسر ابو طالب در سمت چپش مىايستند .
در آن حال خديجه ، دختر خويلد و فاطمهء بنت اسد ، مادر امير المؤمنين عليه السّلام نالهزنان و فريادكنان محسن را مىآورند ، فاطمهء زهرا عليها السّلام مىگويد :
هذا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ
« 1 » ؛
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً
« 2 » ؛ اين همان روزى است كه به شما وعده شده بود ، در اين روز هر ذىنفسى كه عمل خير كرده ، جزا و عوض آن را مىيابد و هركه معصيت و عمل بد كرده آرزو مىكند كاش ميان او و عمل بدش ، مسافت دورودرازى مىبود و به آن مرتكب نمىشد .
مفضل گويد : چون حضرت صادق عليه السّلام اين سخنان را فرمود ، گريهء شديدى كرد ، حتّى ريش مباركش از قطرات سرشكش تر گشت ، آنگاه فرمود : چشمى كه هنگام ذكر اين قضيّه گريان نشود ، هرگز روشن مباد !
مفضل گويد : من هم گريهء بسيارى كردم ، بعد از آن عرض نمودم : اى مولاى من ! اين
هامش
( 1 ) . سوره انبياء ، آيه 103 .
( 2 ) . سوره آل عمران ، آيه 30 .