محمد بن ابراهيم در كتاب الغيبه « 1 » از ابن عقده ، او از قسم بن محمد بن حسين بن حازم ، او از عبّاس بن هشام ، او از عبد اللّه بن جبله ، او از على بن حرث بن مغيره و او از پدرش ، او گفته : خدمت صادق عليه السّلام عرض كردم : ايّام فترت خواهد شد كه مسلمانان در آن ايّام ، امام خود را نخواهند شناخت ؟
فرمود : چنين گفته مىشود كه مىگويى ؛ يعنى چنين خواهد شد .
عرض كردم : آنوقت چگونه رفتار كنيم ؟
فرمود : اگر اين فترت واقع شود ، به طريقى كه در دست داريد ، چنگ بزنيد و با آن رفتار كنيد ، تا وقتى كه طريقهء ديگرى برايتان ظاهر شود .
به اين اسناد از عبد اللّه بن جبله ، او از محمد بن منصور صيقل ، او از پدرش منصور ، او از كسى كه نامش را ذكر نمود ، او مثل اين را از صادق عليه السّلام روايت نموده ، از محمد بن همام ، او از حميرى ، او از محمد بن عيسى و حسين طريف در يكجا ، ايشان از حمّاد بن عيسى و او از عبد اللّه بن سنان روايت نموده ، او گفته : من و پدرم خدمت صادق عليه السّلام مشرّف شديم ، آن حضرت به ما فرمود : اگر در زمانى باشيد كه در آن زمان امامى نباشد كه شما را هدايت كند و نشانهاى نباشد كه ديده شود ؛ حال شما در آنوقت چگونه مىباشد ؟ از آن حيرت نجات نمىيابد ، مگر كسى كه به دعاى حريق دعا كند .
پدرم گفت : به خدا سوگند ! هرآينه اين حالت و حيرت بلاست ، فدايت شوم ! چگونه رفتار كنيم ؟
فرمود : هرگاه اين فترت وقوع به هم رساند و او ؛ يعنى قائم - عجل اللّه تعالى فرجه - را هم در نيافتيد ، هرآينه به دينى كه در دست داريد ، چنگ بزنيد و آن را از دست ندهيد تا وقتى كه امر براى شما صحّت به هم رساند ؛ يعنى ظهور قائم - عجل اللّه تعالى فرجه - واقع شود .
به اين اسناد از محمد بن عيسى و حسين بن طريف ، ايشان از حرث بن مغيره نصرى و او از صادق عليه السّلام روايت نموده كه خدمت آن حضرت عرض كردم : به ما چنين روايت
هامش
( 1 ) . الغيبة ، صص 159 - 158 .