روايت باقرى در بحار در تفسير آيهء
سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ
« 1 » .
علامت بيست و چهارم : حركت بيدقهاى سياه است از خراسان ، بنابه روايت علوى در بحار ، ظاهر اين است كه اين بيدقها ربطى به خروج خراسانى نداشته باشد ؛ اگرچه محتمل است بيدقهاى او باشد .
علامت بيست و پنجم : آمدن باران شديدى در ماه جمادى الثانى و ماه رجب كه هرگز مثل آن ديده نشده ، بنابه روايت باقرى در ارشاد مفيد . در خبرى چهارده باران است ، مالكى در فصول المهمّه بيست و چهار باران گفته و در بعضى اخبار است كه در سال ظهور حضرت حجّت بيست و پنج مرتبه باران مىبارد ، طورىكه اثر و بركت ظاهر مىشود .
علامت بيست و ششم : باريدن تگرگ بسيار بزرگى در روم و جزاير كه بسيار محلّ تعجّب باشد و مثل آن ديده نشده باشد ، بنابر نقل بعضى ؛ چنانكه در كفاية الموحّدين است .
علامت بيست و هفتم : مطلق العنان شدن عرب كه به هرجا خواهند ، بروند و هر چه خواهند بكنند ، در بعضى اخبار به آن تصريح شده ، بنابر آنچه در كتاب مزبور است .
علامت بيست و هشتم : خروج سلاطين عجم از شأن و وقار .
در كفايه آمده : مراد از اين ، تبعيّت ايشان از ساير دول در برههاى از زمان است به جهت مصالح مرتبط به امر سلطنت ايشان يا بهجهت بعضى از امور ، وهن و سستى در سلطنتشان عارض شود .
اين سه علامت ، محتمل الوقوع است ، بلكه هر جمّ غفيرى از ايشان ، امير و شيخ كبيرى از خود دارند كه به واسطهء او احدى از سلاطين را اطاعت نمىنمايند و هرچه از ايشان پيشرفت نمايد ، در هر بلدى ، از قتل و غارت از آن پروا ندارند ، همچنين باريدن تگرگ بزرگ كه به غير عادت باشد در بعضى بلاد و نواحى نقل شد كه وقوع
هامش
( 1 ) . سوره فصلت : آيه 53 .