را از گوشت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ، روياند هرگز او را فاطمه عليها السّلام و غير فاطمه ، شير نداد . خدا اين آيهء مباركه را فرو فرستاد ؛
وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً
إلى قوله
وَ أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَ إِنِّي مِنَ الْمُسْلِمِينَ ؛
يعنى مدّت حمل او و رضاع سى ماه بود ، چون توانا شد و سال او به چهل رسيد ، گفت : اى آفريدگار من ! مرا به شكر نعمت خود الهام كن ! آن نعمتى كه مرا و پدر و مادرم را بدان مخصوص داشتى ، مرا چنان بدار كه به رضاى تو كار كنم و در اولاد من شايستگى عطا كن كه بازگشت من به سوى تو است و در شمار مسلمانان هستم .
حضرت صادق عليه السّلام مىفرمايد : فلو قال اصلح لى ذرّيّتى كانوا كلّهم ائمّة و لكن خصّ هكذا ؛ يعنى : اگر امام حسين عليه السّلام مىفرمود : اصلح لى ذرّيّتى ؛ تا قيامت فرزندان او امامان بودند ، لكن چون فرمود : في ذرّيّتى امامت در نه تن از فرزندان او عليهم السّلام مخصوص شد .
بالجمله بعد از وقوف بر اين روايت ، دانستم كلام اصلحك اللّه روات و اصحاب ائمّه عليهم السّلام به آن بزرگواران ، اخبار از ايشان است به اينكه مخاطب اين كلام ، امام است و اقرار ايشان به امامت كسى كه به او ، اين كلام مىگفتهاند ، زيرا كه از اين روايت فهميده مىشود : اصلاح ، مستلزم امامت را به او است ، پس معنى قول اصلحك اللّه اين است كه جعلك اللّه اماما ؛ خداوند تو را امام قرار دهد ، لذا اين اقرارى از اصحاب و روات است به امامت كسى كه اين كلام را به او گفتهاند و بيشتر اصحاب ، اين كلام را به آن بزرگوار مىگفتهاند ، حال آنكه معنى آن را نفهميده بودند ؛ مثل غير روات و اصحابى كه القاب ائمّه عليهم السّلام را به زبان جارى مىنمودند ولى به معانى آنها وقوف پيدا نمىكردند ؛ مثل لقب امير المؤمنين ، سجّاد ، باقر ، صادق ، كاظم ، رضا ، عسكرى ، قائم عليهم السّلام و امثال اينها كه معانى آنها را براى بعضى از اصحاب خود بيان مىفرمودهاند . ترجمهء كلام اين عالم جليل تمام شد و اللّه الهادى عباده الى سواء السبيل .