قلوب اخيار و غايب از مردمك اغيار ، در اين اعصار حضرت حجّة بن الحسن - صلوات اللّه عليهما - است و جامهء صحّت و عافيت اندازهء قامت موزون آن نفس مقدّس و شايستهء قدّ معتدل آن ذات اقدس است ، پس بر تمامى خودپرستان كه تمامى اهتمامشان در حفظ و حراست و سلامتى نفس خويش است ؛ چه رسد به آنان كه جز آن وجود مقدّس ، كسى را لايق هستى و سزاوار عافيت و تندرستى ندانند ، لازم و متحتّم است كه مقصود اولى و غرض اهمّ ايشان از چنگ زدن به دامان هر وسيله و سببى كه براى بقاى صحّت ، استجلاب عافيت ، قضاى حاجت و دفع بليّه مقرّر شده ؛ چون دعا ، تضرّع ، تصدّق ، توسّل سلامتى و حفظ آن وجود مقدّس باشد . از مضامين ادعيهء سابق و آنچه ذكر نكرديم ، شدّت اهتمام و تأكيد در طلب حفظ و سلامتى آن وجود معظّم - ارواحنا فداه - از شرّ جنّ و انس ، طول عمر و ساير نعم الهى دنيوى و اخروى معلوم مىشود ، بلكه گذشت كه سالها قبل از ولادت آن مولود مبارك ، در عقب نماز و غير آن چنين مىكردند و در وسيله فرقى ميان دعا و صدقه نيست .
از اينجاست كه سيّد جليل ، على بن طاوس كه افعال و اقوال او در امثال اين مقام مقبول و متّبع ، بلكه برهان و حجّت است ، در كتاب كشف المحجة « 1 » بعد از وصاياى چندى به فرزندش و امر به تمسّك و راستى در موالات آن جناب ، فرموده : وقتى نماز حاجت مىخوانى حوايج آن جناب را بر حوايج خود مقدّم دار و صدقه از جانب او را پيش از صدقه از جانب خود و از هركس كه نزد تو گرامى است ، مقدّم قرار ده و نيز دعا كردن براى آن جناب را پيش از دعاى براى خود ؛ آن جناب را در هرچيز مقدّم دار كه اين عمل ، وفا براى او است ؛ يعنى وفا به عقد بيعت و عهد بندگى است كه با او بستى و مقتضى اقبال او بر تو و احسان آن جناب بهسوى تو است . . . ، الخ .
در كتاب امان الاخطار ، « 2 » ضمن دعايى كه براى صدقه دادن هنگام سفر ذكر كرده ، چنين فرمود : اللّهم انّ هذه لك و منك و هى صدقة عن مولانا م ح م د عجّل اللّه فرجه
هامش
( 1 ) . كشف المحجة لثمرة المهجه ، ص 152 .
( 2 ) . الامان من اخطار الاسفار و الزمان ، ص 39 .