عنايت او به تو مىرسد ، زيرا در دعا به حبل او چنگ زدى و نگويى من فلان و فلان را نديدم از كسانى كه ايشان را از مشايخ خود پيروى مىكنى كه به آنچه من مىگويم ، عمل كنند ، و ايشان را جز غافل از مولاى ما نيافتم كه بهسوى جنابش - صلوات اللّه عليه - اشاره كردم . پس من به تو مىگويم به آنچه به تو مىگويم ، عمل كن ، كه او حقّ واضح است و كسى كه مولاى ما را واگذارد و غافل شود - چنانچه ذكر نمودى - آن ، غلطى واضح است . . . ، الخ .
نيز در كتاب مضمار در عمل ماه مبارك بعد از ذكر ادعيهء سحر فرموده : از وظيفهء هرشب ، اين است كه بنده در هر دعاى مبرور ابتدا نمايد و در هر عمل مشكور ختم كند به ذكر كسى كه اعتقاد دارد او نايب خداوند - جلّ جلاله - ميان بندگان او و بلاد او است ، زيرا او قيّم است به آنچه اين صايم به آن محتاج است از طعام و شراب خود و غير اين از مقاصد خود ، از اسبابى كه به حضرت نايب از جانب ربّ الارباب متعلّق است و اينكه اين صايم براى آن جناب دعا كند به آنچه سزاوار است كه مثل آن جناب را به آن دعا كنند و معتقد شود منّت براى خدا و نايب او است كه چگونه او را براى اين مقام اهل دانستند و رتبهء او را تا به اين محلّ و منزلت بلند نمودند . « 1 »
از اين كلمات شريف معلوم مىشود سبب دعا براى آن جناب ؛ يكى اداى رسم بندگى و تبعيّت و وفاى حقّ بزرگى و جلالت و ديگرى رفع موانع قبول و اجابت و فتح ابواب لطف و عنايت است .
امّا تفصيل و شرح دعاهاى مأثور مختصّ به آن جناب كه بعضى از آنها مطلق و بعضى مخصوص به زمانى است ، پس مقدارى از آن را در اينجا ذكر مىكنيم . در آن كتاب هفت دعا نقل فرموده ، طالب آنها به آن كتاب رجوع نمايد .
هامش
( 1 ) . ر . ك : اقبال الاعمال ، ج 1 ، ص 119 .