نظير اين معجزه در سال هزار و سىصد و هفده هجرى در اوقات مجاورت و تشرّف حقير به نجف اشرف اتّفاق افتاد ، چون آن مورد هم زنى از اهل سنّت بود كه كور شده بود ، او را به مقام مهدى عليه السّلام ، در وادى السلام بردند و به محض توسّل به آن بزرگوار در آن قبّهء شريف ، چشمهايش بينا گرديد . چنانكه كيفيّت آن در ياقوتهء سوّم از عبقريّهء نهم مذكور شد .
[ توسل نجم الدين زهدرى ] 9 ياقوتة
نجم الدين جعفر بن ذهدرى به آن بزرگوار متوسّل مىشود و از اين توسّل اثر مىبيند .
نيز علّامه مجلسى در بحار از كتاب مذكور ، نقل فرموده : در صفر سنهء هفتصد و پنجاه و نه ، المولى الامجد ، العالم الفاضل ، القدوة الكامل ، المحقّق المدقّق ، مجمع الفضائل و مرجع الافاضل ، افتخار العلماء العاملين ، كمال الملّة و الدين ، عبد الرّحمن عمّانى براى من حكايت كرد و به خطّ كريم خود ، نزد من نوشت كه صورت آن اين است : بندهء به سوى رحمت حق تعالى ، عبد الرّحمن بن ابراهيم قبايقى گفته : من در حلّه سيفيّه - حماها اللّه تعالى - مىشنيدم كه مولى الكبير المعظّم ، جمال الدين بن الشيخ الاجل الاوحد الفقيه القارى ، نجم الدين جعفر بن ذهدرى به آزار فلج مبتلا شده بود و قادر نبود از جا برخيزد .
جدّهء پدرى او بعد از وفات پدر شيخ ، به انواع علاجها معالجه نمود ولى هيچگونه فايدهاى نداد . سپس طبيبان بغداد را آوردند ، آنها نيز زمانى بسيار ، معالجه كردند ؛ نفع نداد ، پس به جدّهء او گفتند : او را تحت قبّهء شريفه حضرت صاحب الامر - صلوات اللّه عليه - در حلّه ، بخوابان ! شايد حق تعالى او را از اين بلا عافيت بخشد ، بلكه حضرت صاحب الامر عليه السّلام از آنجا مرور نمايد ، نظر رأفتى به او فرمايد و به آن سبب از اين مرض رهايى يابد .