گفتم : چه كسانى باشند .
فرمود : من فلق الهام و أطعم الطعام و صلّى باللّيل و النّاس .
بهنام دانستم علوى باشد ، بعد از نظر من غايب شد و ندانستم كجا رفت . از مردمى كه در اطراف من بودند ، پرسيدم : اين جوان علوى را مىشناسيد ؟
گفتند : آرى ، هرسال با ما حجّ مىكند .
گفتم : سبحان اللّه ، و اللّه در او اثر سفر پيدا نباشد . آنگاه به سوى مزدلفه رفتم ، در حالى كه از مفارقت او مغموم و محزون بودم . چون خوابيدم ، سيّد انبيا را در خواب ديدم ، فرمود : يا محمد ! مطلوب خود را ديدى ؟
عرض كردم : اى آقاى من ! كدام مطلوب را مىفرمايى ؟ فرمود : آنكه ديشب در وقت عشا ديدى ، امام زمانت بود .
بعد از آن محمد بن قاسم گفت : من اين واقعه و خواب را فراموش كردم و جز در همين وقت متذكّر آن نشدم .
اين ناچيز گويد : نظير اين واقعه در ختامهء عبقريّهء دوّم از ابو على محمد بن احمد بن محمودى گذشت و ممكن است محمودى هم داخل اين جماعت بوده كه امام بر ايشان وارد شده و تفاوتى كه بين دو روايت باشد از باب خطاى راوى در نقل باشد ؛ چنانكه ممكن است واقعه متعدّد باشد و العلم عند اللّه .
[ يعقوب بن يوسف اصفهانى ] 3 ياقوتة
از ايشان يعقوب بن يوسف اصفهانى باشد كه شيخ طبرى « 1 » از خطّ ابو عبد اللّه حسين بن غضايرى ، او از ابو الحسن على بن عبد اللّه كاشانى كه او روايت كرده ؛ گفت :
سال دويست و هشتاد و هشت حسين بن محمد بعد از مراجعت از اصفهان گفت كه يعقوب بن يوسف حكايت كرد : من سال دويست و هشتاد و يك با گروهى از اهل
هامش
( 1 ) . دلائل الامامة ، ص 551 - 545 .