[ مردى از بحرين ] 6 ياقوتة
در اين باب است كه مردى بحرينى است آن حضرت را در غيبت كبرا مىبيند ولى آن بزرگوار را هنگام تشرّف نمىشناسد .
ايضا سيّد محمد باقر در كتاب نور العيون از جانب ميرزا محمد تقى الماسى روايت كرده كه در رسالهء بهجة الاولياء فرموده : ثقهء صالحى از اهل علم ، از سادات شولستان ، از مرد ثقهاى به من خبر داده كه او گفت : در اين سالها اتّفاق افتاد تا با جماعتى از اهل بحرين ، به نوبت بر ضيافت جمعى از مؤمنين عازم شدند ، پس مهمانى كردند ، تا آنكه نوبت به يكى از ايشان رسيد كه چيزى نزد او نبود ، لذا به جهت آن مغموم و حزن و اندوهش زياد شد . اتّفاقا او شبى به صحرا بيرون رفت ، شخصى را ديد كه به سويش مىآمد و گفت : نزد فلان تاجر برو و بگو : محمد بن الحسن عليه السّلام مىگويد : دوازده اشرفى را كه براى ما نذر كرده بودى به من بده . سپس آن اشرفىها را بگير و در مهمانى خود خرج كن .
آن مرد نزد آن تاجر رفت و آن رسالت را از جانب آن شخص به او رساند .
آن تاجر به او گفت : محمد بن الحسن عليهما السّلام به نفس خود اينرا به تو گفت .
بحرينى گفت : آرى !
تاجر گفت : او را شناختى ؟
گفت : نه .
گفت : او صاحب الزمان عليه السّلام بود و اين اشرفىها را براى آن جناب نذر كرده بودم .
آنگاه بحرينى را اكرام كرد و آن مبلغ را به او داد ، التماس دعا كرد و از او خواهش نمود چون آن جناب نذر مرا قبول كرد ، نصفى از آن اشرفىها را به من بدهى ؛ من عوض آنرا به تو مىدهم . بحرينى آمد و آن مبلغ را در آن مصرف خرج كرد . شخص ثقه به من گفت : من اين حكايت را از طريق واسطه از بحرينى شنيدم . « 1 »
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 53 ، ص 261 .