يعنى زنده خلق شد كه مقصود حضرت آدم باشد .
از ايشان انوش پسر حضرت شيث هبة اللّه است كه بنابر نقل حبيب السير « 1 » ، اولاد ارشد شيث بوده و به روايتى مادرش حورى بود كه ايزد تعالى ، بىواسطهء ابوين او را آفريده و به شيث ارزانى داشته بود ، وقتى شيث ششصد و پنجاه ساله بود ، انوش متولّد شد و معنى انوش ، صادق است . او پس از فوت پدر ، به موجب وصيّت ، قائم مقام پدر گشته ، به سردارى و مهترى طوايف انام پرداخت .
در تاريخ جعفرى مذكور است : اوّل كسى كه صدقه داد و به تصدّق امر نمود ، انوش بود ، به اتّفاق حمد اللّه مستوفى و مؤلّف تاريخ بنا كتى ، انوش نخستين كسى است كه درخت خرما نشاند . به زعم ابن جوزى در اعمار الاعيان ، مدّت حياتش نهصد و پنجاه سال و به روايت احبار يهود و نصارا ، نهصد و شصت و پنج سال بوده .
از ايشان حضرت نوح پيغمبر است ؛ چنانكه در ناسخ آمده : چون حضرت نوح عليه السّلام نهصد و پنجاه سال در جهان فانى زندگى كرد ، هماى هوش مباركش از سراى فريب و نيرنگ به شوامخ دوام و درنگ برآمد .
گويند مردى بزرگ خشم ، فراخ چشم ؛ به طول قامت و بلندى محاسن ، معروف و به ساقهاى باريك و رانهاى سطبر موصوف بود . جسد مبارك حضرت آدم عليه السّلام را هنگام طوفان بر سفينه سوار كرده ، بعد از آن داهيهء هايله در ارض نجف اشرف مدفون ساخت ، مدفن آن جناب نيز در آن روضهء شريفه است عليه السّلام .
از ايشان برد بن مهلاييل است . برد ، به باى موحّده و ياى منقوطه به دو نقطهء تحتانيّه هم وارد گشته . بعضى نامش را بارد گفتهاند ، به هرتقدير در حبيب السير است كه معنى اين اسم ، ضابط مىباشد ؛ چنانچه در درج الدرر در سلك بيان منتظم گشته ، برد به موجب وصيّت پدر ، مهلاييل بن قينان بن انوش بن شيث بن آدم عليه السّلام ، ميان اولاد ابو البشر حاكم شد .
به اعتقاد صاحب تاريخ جعفرى ، او جوىها را از رودخانهها بيرون آورد و
هامش
( 1 ) . تاريخ حبيب السير ، ج 1 ، ص 23 .