فيكم الثّقلين كتاب اللّه و عترتي پرسيدند : عترت كيستند ؟
حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : عترت ، منم و حسن و حسين و نه امام از فرزندان حسين كه نهم ايشان ، مهدى ايشان است . از كتاب خداى عزّ و جلّ جدا نمىشوند و كتاب خدا از ايشان جدا نمىشود تا بر رسول خدا در حوض او ؛ يعنى حوض كوثر وارد شود . « 1 »
[ روايت عبد اللّه بن عباس ]
خبر نوزدهم : همچنين از عبد اللّه بن جبله ، از عبد اللّه بن مستيز ، از مفضّل بن عمر ، از جابر بن يزيد الجعفى از عبد اللّه بن عبّاس روايت كرده ، گفت : به مسجد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم داخل شدم در حالىكه امام حسن بر دوش شريف آن حضرت و امام حسين بر ران مباركش بود ؛ ايشان را مكرّر مىبوسيد و مىگفت : بار خدايا ! دوست دار آن كسى را كه ايشان را دوست دارد و دشمن دار آن كسى را كه ايشان را دشمن دارد .
پس فرمود : اى پسر عبّاس ! گويا نظر مىكنم اين فرزندم حسين ، به سياه و سفيد درهم آميخته ؛ يعنى موى ريش مباركش ، كه از خونش رنگين شود ، دعوت كند ، كسى اجابتش نكند ، يارى طلبد و كسى يارىاش ننمايد .
گفتم : چه كسى مرتكب اين فعل شود ؟
فرمود : اشرار امّت من كه خداى تعالى شفاعت مرا به آنان نرساند و عطا ننمايد .
بعد از آن فرمود : اى پسر عبّاس ! هركس حسين را در حالى زيارت كند كه به حقّ او عارف باشد ؛ يعنى او را امام مفترض الطّاعه داند ، خداى تعالى ثواب هزار حج و هزار عمره براى او مىنويسد ، بدان و آگاه باش كه هركس حسين را زيارت كند ، حكم آن دارد كه مرا زيارت كرده و هركس مرا زيارت كند ، گويا خدا را زيارت كرده و حقّ زيارتكننده بر خدا ، آن است كه او را به آتش دوزخ عذاب نكند . آگاه باش ! كه اجابت دعا زير گنبد او و شفاى امراض ، مندرج در تربت او است و امامان از اولاد اويند .
هامش
( 1 ) . ر . ك : كفاية المهتدى ، [ گزيده ] ، ص 91 ، حديث شانزدهم .