يعنى كسى كه پيش رود تا اسباب گرفتن و دادن را مهيّا نمايد ، محمد بن على ، ناشر است كه خلق را از قبور برانگيزاند ، جعفر بن محمد ، ايشان را براند ، موسى بن جعفر ، محصى مؤمنين و مبغضين و قامع منافقين است ، على بن موسى الرضا ، زينتدهندهء مؤمنين است ، محمد بن على ، اهل بهشت را در جايشان جاى دهد ، على بن محمد ، خطيب شيعه و تزويجكنندهء ايشان به حور العين و حسن بن على عليهما السّلام ، چراغ اهل بهشت است كه به نور او استضائه كنند و مهدى ، شفيع ايشان در روز قيامت است در آنجا كه خداوند اذن ندهد مگر آن را كه بخواهد و بپسندد . « 1 »
ابن شاذان در مناقب مأه « 2 » به همان سند خوارزمى نقل كرده ، نيز ابراهيم بن محمد حموينى شيخ الاسلام در فرائد السمطين ، مسندا روايت كرده و ابو عبد اللّه احمد بن محمد بن عياش در مقتضب الاثر « 3 » از ابو الحسن ثوابة بن احمد موصلى ورّاق حافظ ، از علماى عامّه به سند خود از ابى جعفر محمد بن على عليهما السّلام از سالم بن عبد اللّه بن عمر روايت كرده ، گفت : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : به درستى كه خداوند در شبى كه مرا به معراج برد ، به من وحى كرد تا آخر آنچه مختصرا در باب خصايص گذشت .
ابو عبد اللّه بن عيّاش بعد از ذكر خبر گفته : من پيش از نوشتن اين حديث از ثوابهء موصلى ، آن را در نسخهء وكيع بن جرّاح و در اصل كتاب او ديدم و از او سؤال كردم مرا به آن حديث كند ؛ يعنى آن را براى من بخواند يا من آن را بر او بخوانم و او گوش دهد و يا اجازه دهد بتوانم به نحو روايت از او نقل كنم ، پس امتناع كرد و گفت : تو را به جهت عداوت و نصب ، به اين حديث ، حديث نمىكنم و مرا به غير آن از ساير احاديث آن نسخه حديث كرد و از فروع كتابى كه در آن احاديث وكيع بن جرّاح را جمع نموده بود .
آنگاه مرا به آن خبر حديث كرد ، پس از آن ، ثوابه و روابة بن عتاب اعلى بود ، اگر
هامش
( 1 ) . ر . ك : الاستبصار ، ص 23 ، الطرائف ، ص 174 ، العدد القويه ، ص 88 ؛ بحار الانوار ، ج 36 ، ص 270 .
( 2 ) . مائة منقبة من مناقب امير المؤمنين على بن ابى طالب و الائمة من ولده عليه السّلام ، صص 48 - 47 .
( 3 ) . مقتضب الاثر فى النص على الائمة الاثنى عشر ، صص 25 - 24 .