درخشنده ، امامان هدايتكننده و علمهاى تقوا هستند . كسى كه ايشان را دوست بدارد ، من نزد خداوند عزّ و جلّ ، بهشت را براى او ضامن مىباشم .
اين ناچيز گويد : در كشف الاستار ، بعد از نقل اين حديث فرموده : انسان عاقل شكّ و ريب نمىنمايد كه محمد بن ابى الفوارس به صحّت اين حديث معتقد بوده و به مضمون آن جزم داشته و اگر چنين نبود ، آن را در اربعين خود درج نمىكرد و وديعه نمىگذاشت .
حال آنكه اوّل اربعينش گفته : رجال ثقات ، از قول پيغمبر روايت نمودهاند ؛ فرمود : من حفظ عنّى عن امّتى اربعين حديثا ، كنت له شفيعا ، تا آنجا كه اجر و ثواب و فضل عظيم از چه مقوله از حديثاند ؟
در جواب او مىگوييم : بدان ! به درستى كه اين سؤال ، در مجلس سيد محمد بن ادريس شافعى واقع شد . پس ايشان گفتند : آن احاديثى كه در مناقب امير المؤمنين على بن ابى طالب عليهما السّلام باشد و از چيزهايى كه سيد جلال الدّين محمد بن يحيى بن ابى بكر عبّاسى به آن ما را خبر داد و گفت : محيى الدّين محمد بن غنا ما را حديث كرده گفت :
فقيه يوسف بن ابراهيم هروى ما را حديث كرده گفت : سمعان بن محمد جوهرى غزنوى ، از شيخ شيبان مقرى ابن عمر فرداوى ما را خبر داد و گفت : يحيى بن بكر بن احمد بلخى قاضى شام ما را حديث كرده گفت : ابو جعفر ترمذى براى ما حديث كرده گفت : محمد بن ليث ما را حديث كرده گفت : از احمد بن حنبل شنيدم كه مىگفت :
در زمان شافعى كسى كه منّت او بر اسلام عظيمتر از شافعى باشد ، نمىدانم ، همانا عقب نمازهاى خود دعا مىنمايم و مىگويم : خدايا ! من و والدين من و محمد بن ادريس را بيامرز ؛ از آن روزى كه از او شنيدم ، مراد از چهل حديث كه پيغمبر فرموده ، چهل حديثى است كه در مناقب امير المؤمنين على بن ابى طالب و اهل بيت او عليهم السّلام است .
احمد بن حنبل گويد : در خاطرم خطور نمود از كجا نزد شافعى صحيح شد مراد از چهل حديث كه پيغمبر فرموده ، چهل حديث در مناقب على بن ابى طالب و اولاد
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 280
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٢٨٠