مىدارد ، پيش از آنچه به قرآن نگاه داشته .
مرد ، در حالى شب مىكند كه جاهل و جبان و بخيل است . پس صبح مىكند ، در حالى كه عالم و شجاع و كريم است ، نصرت پيش روى او مىرود . پنج يا هفت يا نه سال زندگانى مىكند ، اثر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را پيروى كرده و خطا نمىكند .
براى او ملكى است كه او را تسديد مىكند ، به نحوى كه او را نمىبيند . سختى را متحمل مىشود ، ضعيف را اعانت و بر نوايب حق مساعدت مىكند . آنچه مىگويد ، مىكند و آنچه مىكند ، مىگويد و آنچه شهادت مىدهد ، مىداند . خداوند ، در يك شب كار او را اصلاح مىكند . مدينهء روميّه را به تكبير فتح مىكند ، با هفتاد هزار نفر از مسلمين از اولاد اسحاق در جنگ عظيم حاضر مىشود كه خوان خداوندى در چراگاه عكّه است ؛ يعنى بسيار كشته مىشوند كه طيور و سباع از آن بخورند .
ظلم و اهل آن را فانى مىكند ، دين را برپا مىدارد و روح را در اسلام مىدمد .
خداوند به وسيلهء او اسلام را بعد از ذلّتش عزيز و آن را بعد از مردنش زنده مىكند .
جزيه مىگذارد و با شمشير به سوى خداوند دعوت مىكند . هركس ابا كرد ، او را مىكشد و هركه با او منازعه كند ، مخذول مىشود .
از دين حق ، واقعى آن را ظاهر مىكند ، حتى اگر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم زنده باشد ، به همان نحو حكم كند . در زمان او ، جز دين خالص باقى نمىماند . در غالب احكامش ، مذاهب علما را از رأى مخالفت مىكند . پس به اين جهت از او منقبض مىشوند ، زيرا گمان مىكنند خداى تعالى بعد از ائمّهء ايشان ، مجتهدى را ايجاد نمىكند .
بعد از كلماتى چند ، در وقايع او با علما گفته : چون مهدى خروج كند ، همهء مسلمين ، خاصّه و عامّه مسرور مىشوند و براى او مردانى الهى است كه دعوت او را به پا مىدارند و او را يارى مىكنند و ايشان وزرايند كه اثقال مملكت را متحمّل مىشوند و او را بر آنچه خداوند بر گردن او گذاشته ، اعانت مىكنند . عيسى بن مريم در منارهء بيضاى شرقى دمشق بر او نازل مىشود ، در حالىكه بر دو ملك تكيه كرده ؛ ملكى در طرف راست و ملكى در طرف چپ او و مردم ، مشغول نماز عصرند .
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 266
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٢٦٦