طهران نيز در لكنهو از بلاد هند ، طبع شده است .
اسعد بن عبد اللّه يافعى معروف در تاريخ مرآت الجنان ، « 1 » در حوادث سنهء شش صد و پنجاه و دو گفته : كمال الدّين محمد بن طلحهء نصيبى ، مفتى شافعى در آن وفات كرده . او رييسى محتشم و بارع در فقه بود ، يك نوبت خلاف متولّى وزارت شد ، آنگاه زاهد گرديد و خود را جمع نمود . سپس كرامتى براى او نقل كرده كه مقام ذكرش نيست .
و شيخ جمال الدّين عبد الرحيم بن حسن بن على اسنوى فقيه شافعى ، صاحب تصانيف كثير معروف در طبقات فقهاى شافعى ، بعد از ذكر او به نحو مذكور گفته : او ، امام بارع در فقه و خلاف و عارف به اصول فقه و كلام و رييس كبير معظّم بود و ملوك با او مكاتبه مىكردند ، در مدرسهء امينيّهء دمشق اقامت نمود ، ملك ناصر ، او را بر وزارت نشانيد و براى او فرمان وزارت نوشت ، او از آن كناره گرفت و عذر خواست ، دو روز مباشرت كرد ، آنگاه هرچه از اموال خود داشت ، گذاشت و رفت و موضع او معلوم نشد ، استماع حديث نمود و آنها را روايت كرده . . . ، الخ .
تقى الدّين ابو بكر بن احمد بن قاضى شهبه در طبقات شافعيّه « 2 » گفته : محمد بن طلحة بن محمد بن الحسن ، شيخ كمال الدّين ابو سالم الطّوسى القرشى العددى النصيبى ، كتاب عقد فريد را تصنيف كرد ، او يكى از صدور و رؤساى معظّمين بود ، تفقّه نمود و در علوم شراكت كرد ، او فقيه بارع عارف به مذهب و اصول و خلاف بود و بعد از ذكر وزارت و تزهّد او گفته : به علم حروف مشغول شد و اشيايى از مغيبات از آن بيرون مىآورد .
سيد عزّ الدّين گفته : او يكى از علماى مشهور و رؤساى مشهود بوده و نزد ملوك مقدّم بود و از ايشان ، مراسلات به او مىرسيد ؛ سپس در آخر كار ، زاهد شد و تقدّم در دنيا را واگذاشت و به آنچه او را نفع مىبخشيد ، رو كرد و از دنيا با سداد و امر جميل گذشت .
هامش
( 1 ) . مرآة الجنان و عبرة اليقظان ، ج 4 ، ص 128 .
( 2 ) . طبقات الفقهاء الشافعيه ، ج 1 ، صص 441 - 440 .