به زمان غيبت صغرا يا اوقات تقيّه ندارد .
علّامه مجلسى رحمه اللّه در بحار ، « 1 » بعد از ذكر چند خبر كه حرمت را تا زمان ظهور تحديد فرمودند ، فرموده : اين تحديدات ، صريح در نفى قول آن است كه اين را به جهت اتّكال بر بعضى تعليلات مستنبطه و استبعادات وهميّه به زمان غيبت صغرا تخصيص داده .
پنجم
در كافى « 2 » و كمال الدّين « 3 » به سند صحيح از جناب صادق عليه السّلام مروى است ؛ فرموده : صاحب اين امر ، مردى است كه نام او را كسى جز كافر به اسم او نمىبرد .
فاضل صالح مازندرانى در شرح اين خبر گفته : مراد به كافر در اينجا تارك اوامر و فاعل نواهى است نه منكر پروردگار جلّ جلاله و مشرك به او و در آن در تحريم تصريح به اسم آن جناب مبالغه است و شايد آن به زمان تقيّه مختصّ باشد ؛ به دليل آنچه در مواضع متفرّقه ذكر نموديم و نيز دلالت بعضى اخبار بر آن ظاهرا . « 4 »
مؤيّد اين كلام ، باقى نبودن تحريم ، در آن در جميع اوقات و ازمان اتّفاقا است و هر گاه تخصيص به آن راه يافت ، حمل آن بر آنچه ذكر نموديم ، جايز است . پس بر شمول تحريم تمام در زمان غيبت دليل نمىشود ، انتهى .
و جهات ضعف اين كلام ، بر ناظر ، مخفى نيست ، خصوصا جواز در ايّام ظهور را مخصّص عمومات ادلّهء حرمت قرار دادن ، با آنكه در همهء آنها ، آن زمان را غايت تحريم قرار دادند ؛ پس گاهى داخل نبود تا به اتّفاق خارج شود و پيش از ظهور ، قائلين به حرمت - كه جمهور علمااند - هيچ زمانى را خارج نكردند و بر فرض تسليم ، خروج
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 51 ، ص 32 .
( 2 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 333 .
( 3 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 648 .
( 4 ) . شرح اصول الكافى ، ج 6 ، ص 237 .