كفر اهلش زنده مىكند و كافر مرده است .
به روايت شيخ طوسى رحمه اللّه « 1 » در آيهء مذكور ، خداوند زمين را ، بعد از مردنش ؛ يعنى بعد از جور اهل مملكتش به قائم آل محمد صلّى اللّه عليه و آله اصلاح مىكند .
مخفى نماند چون در ايّام ظهور ، مردم از اين سرچشمهء فيض ربّانى به آسانى استفاضه كنند و بهره برند ؛ مانند تشنه كه در كنار نهر جارى گوارايى باشد و جز اغتراف ، حالت منتظرهاى نداشته باشد ، لهذا از آن جناب به ماء معين تعبير فرمودند .
در ايّام غيبت كه لطف خاصّ حقّ به جهت سوء كردار خلق ، از ايشان برداشته شد ، بايد به رنج و تعب ، عجز و لابه و تضرّع و انابه ، فيضى از آن جناب به دست آورد ، خيرى گرفت و علمى آموخت ؛ مانند تشنهاى كه بخواهد با تنها آلات و اسبابى كه بايد به زحمت به دست آورد ، از چاه عميق آبى كشد و آتشى فرونشاند ، لهذا از آن حضرت به بئر معطّله تعبير فرمودند و مقام ، گنجايش شرح بيش از اين ندارد ، انتهى .
[ موعود ] 8 مسكة
ايضا يكى از اسامى آن بزرگوار ، موعود است ، چنانكه در هدايه « 2 » آن را از القاب شمرده است .
شيخ طوسى « 3 » از حضرت سجاد عليه السّلام روايت كرده كه دربارهء آيهء شريفهء :
وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ
« 4 » رزق شما و آنچه وعده كرده مىشويد و به شما وعده دادهاند ، در آسمان است .
فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ ؛
پس قسم به پروردگار آسمان و زمين كه آن حق است ، مثل آنكه شما سخن گوييد ؛
هامش
( 1 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 158 .
( 2 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 .
( 3 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 176 .
( 4 ) . سوره ذاريات ، آيه 22 .