نعمانى در غيبت « 1 » خود فرموده : عبد الحكيم بن حسن سمرّى رحمه اللّه ، چيزى را بر من قرائت كرد كه آن را مردى از يهود در ارجان املا نموده بود ، او را حسن بن سليمان مىگفتند و از علماى يهود بود . در آنجا اسماى ائمّه عليهم السّلام به زبان عبرانى و عدد ايشان بود و من به لفظ او بيان مىكنم و در آن بود آنچه خواندم كه خداوند پيغمبرى را از فرزندان اسماعيل مبعوث مىفرمايد ، اسم اسماعيل در تورات اشموعيل و اسم آن پيغمبر ، ميمىماد ؛ يعنى محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است ، او بزرگ خواهد شد و از آل او دوازده نفر ائمّه و بزرگاناند كه به ايشان اقتدا مىشود . نامهاى ايشان ثقرثيب . . . ، تا آخر آنچه گذشت . از او سؤال كردند اين اسامى در كدام سوره است ؟
گفت : در مسد سليمان ؛ يعنى در قصّهء او .
مخفى نماند كه كلمهء فيذموا در بيشتر نسخ ، با قاف و در بعضى با فا است و چون زبان ، عبرى و نسخ قديمه ، غير مقرّوه است ، در ضبط آن و غير آن اطمينانى نيست .
[ منصور ]
ديگر از اسامى آن بزرگوار ، منصور است ، چنانكه در ذخيره و تذكره « 2 » مذكور است : اين ، اسم آن جناب در كتاب ديد براهمه است كه به اعتقاد ايشان از كتب آسمانى است .
در تفسير شيخ فرات بن ابراهيم كوفى « 3 » از جناب باقر عليه السّلام مروى است كه در تفسير آيهء شريفهء :
وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً
« 4 » فرمود : آن حسين است ؛ يعنى او ، مظلوم كشته شده .
فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً .
فرمود : خداوند مهدى عليه السّلام را منصور ناميد ، چنانچه احمد ، محمد و محمود صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و عيسى عليه السّلام ، مسيح
هامش
( 1 ) . الغيبة ، صص 109 - 108 .
( 2 ) . تذكرة الائمة ، ص 184 .
( 3 ) . تفسير فرات الكوفى ، ص 240 .
( 4 ) . سوره اسراء ، آيه 33 .