در تفسير على بن ابراهيم « 1 » در تفسير آيهء شريفهء :
نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَ فَتْحٌ قَرِيبٌ
« 2 » مذكور است : يعنى در دنيا به فتح قائم عليه السّلام .
[ فقيه ]
ديگر از اسامى آن بزرگوار ، فقيه است ، چنانچه شيخ طوسى در تهذيب ، « 3 » در باب حدّ حرم حسين عليه السّلام از محمد بن عبد اللّه بن جعفر حميرى روايت كرده ؛ گفت : به فقيه عليه السّلام نوشتم ، از او سؤال كردم آيا جايز است مرد ، به خاك قبر حسين عليه السّلام تسبيح بفرستد و آيا فضلى در او هست ؟
پس جواب داد ، توقيع را خواندم و از آن نسخه كردم : به آن تسبيح بفرست . پس چيزى افضل از تسبيح نيست و از فضل او اين است كه مسبّح ، تسبيح را فراموش مىكند و آن سبحه را مىچرخاند . پس آن را براى او تسبيح مىنويسند .
نيز از او روايت كرده : به فقيه عليه السّلام نوشتم ، از او سؤال كردم از خاك قبر آن حضرت كه با ميّت در قبرش گذارده مىشود ، آيا جايز است يا نه ؟
پس جواب داد ، توقيع را خواندم و از آن نسخه كردم : با ميّت در قبرش گذاشته مىشود و با حنوط او مخلوط كنند ، ان شاء اللّه و مراد از فقيه در اينجا ، يقينا آن جناب است .
[ فيذموا ] 6 مسكة
ايضا يكى از اسامى آن بزرگوار ، فيذمواست ، چنانكه شيخ اقدم ، احمد بن محمد بن
هامش
( 1 ) . تفسير القمى ، ج 2 ، ص 366 .
( 2 ) . سوره صف ، آيه 13 .
( 3 ) . تهذيب الاحكام ، ج 6 ، صص 76 - 75 .