همّ و سرور امام زمان عليه السّلام و وسيلهاى باشد نزد آن جناب براى قضاى حوايج و انجاح مآرب خود و نظير اينها است ، نشر فضايل و مناقب آن جناب و آباى گرامىاش عليهم السّلام به گفتن و نوشتن و در شعر درآوردن .
سيّد اجل على بن عبد الحميد نيلى در كتاب انوار المضيئة بعد از ذكر جملهاى از معجزات حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گويد : و من مىگويم قسم به پروردگار خودم كه من بودم در اثناى كتابت من اين فضايل عظيمه را و جمع من اين معجزات كريمه را ، كه عارض شد براى من عارضى كه طاقت نداشتم با آن درد سر خود را نگاه دارم . هرگاه سر خود را بلند مىكردم ، مىانداخت مرا و هرگاه مىايستادم ، مىخوابانيد مرا . دلم تنگ شد و ترسيدم كه من ممنوع شوم از تمام كردن آنچه به صدد آن هستم .
پس ملهم شدم به اينكه گفتم : بار خدايا به حقّ محمّد بندهء تو و پيغمبر تو صلّى اللّه عليه و آله و سلّم صاحب اين فضايل و به حقّ آل معصومين او كه صلوات بفرست بر جميع آنها و برگردان از من آنچه در من است از اين مرض .
پس به حقّ خداوند عظيم كه كلامم تمام نشده بود كه آن عارضه بالمرّه رفت كه گويا هرگز نبود و برخاستم چنان كه بندى از پايم برداشته شد .
سيّد بن طاوس - عليه الرحمه - در كشف المحجه « 1 » فرموده در ضمن وصايايى به فرزندش محمّد :
چون خبر ولادت تو به من رسيد و من در مشهد حسين عليه السّلام بودم ، برخاستم در حضور خداوند - جلّ جلاله - در مقام ذلّ و انكسار و شكر براى آنچه مرا تشريف نمود از ولادت تو ، از سرور و نيكىها و گرداندم تو را به امر خداوند - جلّ جلاله - بندهء مولاى ما مهدى - صلوات اللّه عليه - و تو را معلّق كردم بر او و چه بسيار شده كه محتاج شديم در وقت نزول حادثهاى كه براى تو شد . به سوى آن جناب و ديدم آن جناب را در چندين مقامات در خواب كه خود متولّى شد قضاى حوايج تو را به انعام بزرگى در حقّ من و در حقّ تو ، كه نمىرسد وصف كردن آن ، پس بوده باش در موالات آن جناب و وفا كردن از براى او و تعلّق
هامش
( 1 ) . كشف المحجة لثمرة المهجة ، ص 151 - 152 .