را به سوى تو . الخ .
و در كتاب امان الاخطار « 1 » در ضمن دعايى كه براى صدقه دادن وقت سفر كردن ذكر كرده ، چنين فرمود : « اللّهم انّ هذه لك و منك و هى صدقة عن مولانا م ح م د عجّل اللّه فرجه و صلّى عليه بين اسفاره و حركاته و سكناته في ساعات ليله و نهاره و صدقة عمّا يعنيه امره و ما لا يعنيه و ما يضمّنه و ما يخلفه . »
مخفى نماند كه رسول خدا و ائمّهء طاهرين - صلوات اللّه عليهم - به جهت سلامتى و حفظ وجود مقدّس خود از شرّ ارضى و سماوى و جنّى و انسى براى جلب منافع دنيويّه و اخرويّه در صبح و شام و نيمشب و اول ماه و اول سفر و غير اينها از حالات و اوقات صدقه مىدادند و در آن اهتمام داشتند .
چنان كه اخبار آن در كلمهء طيّبه استيفا شده با علم ايشان به منايا و بلايا و آجال و ساير حوادث و هر كدام براى ديگرى مىدادند و در اين جهت فرقى نباشد در صدقه دادن خود براى دفع بليّه يا دادن يكى از رعايا براى دفع آن بليّه از آن وجود مقدّس ، جز در دارا بودن اول تمامى شروط تأثير صدقه را و تخلّف بسيارى از آن در بسيارى از صدقهء ديگران و اين مانع نتواند شد از رجحان اين فعل و اداى تكليف .
پس توهّم نرود كه حضرت حجّت عليه السّلام مستغنى و بىنياز ، بلكه منزّه و مبرّاست از صدقهء رعايا ، چه اين تكليف از شئون بندگى و اداى حقّ بزرگى و تربيت آن جناب است .
پس هر چه مقام ولىّ منعم بالاتر و مرتبهء رعيت پستتر ، اهتمام اين تكليف و ساير آداب و عبوديّت بيشتر خواهد بود ؛ چنان چه بر صاحب دانش پوشيده نيست .
در حجّه دادن براى امام عصر عليه السّلام
پنجم : حجّ كردن و حجّه دادن به نيابت امام عصر عليه السّلام چنان چه در ميان شيعيان مرسوم بود در قديم و آن جناب تقرير فرمودند .
هامش
( 1 ) . الأمان من اخطار الاسفار و الازمان ، ص 39 .