و امّا صفت اوتاد : پس ايشان قومى هستند كه غفلت نمىكنند از پروردگار خودشان طرفة العينى و جمع نمىكنند از دنيا مگر قوت روز و صادر نمىشود از ايشان لغزشهاى بد و شرط نيست در ايشان عصمت از سهو و نسيان . بلكه همان عصمت از فعل قبيح و شرط است اين ، يعنى عصمت از سهو و نسيان در قطب .
و امّا ابدال : پس پستتر از ايشانند در مراقبت و گاهى صادر مىشود از ايشان غفلت .
پس تدارك مىكنند آن را به تذكّره و عمدا معصيتى نمىكنند .
و امّا نجبا : پس ايشان پستتر از ابدالاند .
و امّا صلحا : ايشان پرهيزگارانند كه موصوفند به عدالت و گاهى صادر مىشود از ايشان معصيت . پس تدارك مىكنند آن را به استغفار و پشيمانى .
خداى تعالى فرموده :
إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ
« 1 »
به درستى كه آنان كه پرهيزگارى نمودند ، چون رسد به ايشان آينده و طواف كنندهء دور قلبش از شيطان - به اينكه ايشان را وسوسه كند يا رنجى كه از جنس سودا و جنون باشد به ايشان رساند - ياد كنند خداى را و نام خدا برند . پس ناگهان ايشان بيننده باشند به سبب آن تذكّر و يادآورى كه يكى از چهار ركن توبه است .
پس شيخ كفعمى فرمود كه : خداى تعالى ما را از اقسام اخير قرار دهد كه ما نيستيم از اقسام اوليّه ، و لكن خداى تعالى را فرمان مىبريم در دوست داشتن ايشان و ولايت ايشان و كسى كه دوست دارد قومى را ، محشور مىشود با ايشان .
و گفته شده كه هرگاه كم شود يكى از اوتاد چهارگانه ، مىگذارند بدل آن را از چهل نفر ، يعنى از ابدال . و هرگاه كم شود يكى از چهل نفر ، گذاشته مىشود بدل او از هفتاد نفر . و هرگاه كم شد ؟ يكى از هفتاد نفر ، گذاشته مىشود بدل او از سيصد و شصت نفر . و هرگاه كم شود از سيصد و شصت نفر ، گذاشته مىشود بدل او از ساير مردم . تمام شد كلام شيخ مذكور .
هامش
( 1 ) . سورهء اعراف ، آيهء 201 .