مروى است ؛ پس در جواب گوييم كه با اين احتمال ، نيز دلالت بر مقصود خواهد كرد . چه غرض اصلى از ذكر آن قصص اثبات وجود مبارك آن جناب است و بودنش در ميان خلق و رسيدن منافع وجود او است به ايشان و معلوم است كه شيعيان آن جناب را نجات ندهد ، جز كسى كه در عقيده با ايشان شريك باشد ، نه مخالف در مذهب و طريقه كه اكثر ايشان خون و مال و عرض آنها را حلال مىدانند .
بلكه جملهاى از شافعيّه مىگويند : اگر كسى وصيّت كند كه مال مرا به جاهلترين مردم بدهيد ، بايد داد به آنها كه منتظر قائم مهدىاند .
پس نشود آن كس كه چنين كرامت از او ظاهر شده ، جز كامل در عقيده و مهذّب در اعمال و اقوال و مزكّى در اخلاق و افعال و حركات و خطرات . پس داخل باشد به ملاحظهء باب گذشته در سلسلهء خواص كه از جام وصال ، گاهى شربتى نوشند . پس مضطرّ مستغيث ، يا ديده خود آن جناب عليه السّلام را ، يا ديده كسى را كه آن كس امام را ديده و مطلوب جز اين نيست .
اوصاف اوتاد و ابدال و نجبا و صلحا و قطب عليه السّلام
شيخ ابراهيم كفعمى در حاشيهء جنّة الواقيه « 1 » در دعاى امّ داود در آنجا كه مىفرمايد ، بعد از صلوات بر اوصيا و سعدا و شهدا و ائمّه هدى عليهم السّلام : « اللهم صلّ على الابدال و الاوتاد السيّاح و العباد و المخلصين و الزهاد و اهل الجدّ و الاجتهاد » كه گفته شده كه زمين خالى نيست از قطب و چهار اوتاد و چهل ابدال و هفتاد نجيب و سيصد و شصت صالح . پس قطب مهدى عليه السّلام است و اوتاد كمتر از چهار نمىشود .
زيرا كه دنيا مانند خيمه است و مهدى - صلوات اللّه عليه - مانند عمود است و اين چهار نفر طنابهاى آن خيمهاند و گاه مىشود كه اوتاد بيشتر از چهاراند و ابدال بيشتر از چهل و نجبا بيشتر از هفتاد و صلحا بيشتر از سيصد و شصت .
ظاهر اين است كه خضر و الياس از اوتادند ، پس ايشان ملاصقند با دايرهء قطب .
هامش
( 1 ) . جنة الواقيه نگاه شود - ص 534 - 535 .