دوستدار خداست و محمّد بن الحسن عليه السّلام به پا دارندهء امر خداست .
سيّد پنج درهم از آن دراهم را به من عطا نمود و من از براى بركت ، آنها را نگاه داشتم . سيّد ، - سلّمه اللّه - مرا با آن كشتىهايى كه آمده بودم ، برگردانيد تا آنكه رسيدم به آن بلده از بربر كه اول مرتبه به آنجا داخل شده بودم و گندم و جويى به من داده بود و من آنها را در آن بلد به صد و چهل اشرفى فروختم و متوجّه طرابلس كه يكى از شهرهاى مغرب بود ، گرديدم و از راه اندلس نرفتم ؛ براى امتثال امر سيّد شمس الدين عالم - كه خدا عمر او را طولانى گرداند - و از آنجا با حاجّ مغربى به مكّه رفتم و حجّ كردم و به عراق برگشتم و مىخواهم كه در مدّت عمر خود ، در نجف بمانم تا آنكه مرگ ، مرا در رسد .
شيخ زين الدين على بن فاضل مازندرانى گفت : من نديدم كه در آنجا احدى از علماى اماميّه را نام برند ، مگر پنج نفر كه ايشان سيّد مرتضى موسوى و شيخ ابو جعفر طوسى و محمّد بن يعقوب كلينى و ابن بابويه و شيخ ابو القاسم جعفر بن اسماعيل « 1 » يعنى محقق حلّى - رحمة اللّه عليهم - را .
ايضا شيخ مذكور ، شيخ على بن فاضل گفت : از آن وقتى كه در آن بقعهء مقدّسه بودم تا اين وقت كه در حلّه براى شما نقل مىكنم ، مدّت هشت سال و نيم شد و چون شيخ على بن فاضل از حلّه بيرون رفت ، شنيدم كه چند وقتى در مسجد سهله اقامت نمود ، به سبب وعدهاى كه به او شده بود و مولد و موطن شيخ على بن فاضل از اقليم مازندران از بلدهاى بود كه او را بريم مىگويند . و اللّه الهادى . « 2 »
هامش
( 1 ) . در نسخه موجود از بحار الانوار « جعفر بن سعيد » ذكر شده است ؛ ر . ك : بحار الانوار ، ج 52 ، ص 174 .
( 2 ) . و آخر اين حكايت در بحار چنين است ، بعد از ذكر اسامى علما ، اين آخر چيزى است كه شنيدم آن را از شيخ صالح تقى و فاضل زكى على بن فاضل مذكور دام الله على افضاله و كثر من علماء الدهر و أتقيائه امثاله و الحمد لله اولا و آخرا و ظاهرا و باطنا و صلى الله على خير خلقه سيد البريه محمد و على آله الطاهرين المعصومين و سلم تسليما كثيرا . منه . نور الله قلبه [ مرحوم مؤلف ]