و نيز آخوند مذكور فرمود : عادت آن جناب چنان بود كه هركس بر سفرهء او حاضر بود و غذا تناول نمىنمود بر او گران بود . شبى آن جناب نماز عشائين را در حرم عسكريين عليهما السّلام در پشت سر به جماعت اقامه نمود ، و چون تشهد آخر را خواند و « السلام علينا » را هم گفت ، مدتى سكوت نمود . پس « السلام عليكم » فرمود و بعضى را چنان گمان شد كه شكّى او را طارى شد و مهابت او مانع از استفسار حال بود ، تا آنكه به منزل آمده سفره انداخته ، شروع به تناول غذا نمود ، من نزديك نرفتم . سبب پرسيد .
عرض كردم : تا سبب آن سكوت را نفرماييد نزديك نيايم . فرمود : بيا غذا بخور بعد مىگويم . چون غذا صرف شد ، فرمود : چون صيغه سلام اول را گفتم حضرت حجت عليه السّلام به زيارت والدين خود وارد حرم گرديد ، و من از مهابت آن بزرگوار از كار خود بازماندم ، تا آن كه آن بزرگوار از زيارت فارغ شده خارج گرديد . پس به حالت خود برگشتم .
و نيز نقل كرد از سيد جواد عاملى صاحب مفتاح الكرامة - كه از تلامذهء آن جناب بود - كه در شبى از شبها ديدم استاد خود بحر العلوم را كه باب صحن امير المؤمنين عليه السّلام را گشود و داخل گرديد . من هم از عقب او داخل شدم و گويا نديدم . پس به سوى حرم شد و باب را گشود و داخل گرديده سلام كرد و جواب شنيد . من ترسيدم و برگشتم .
و نيز از سيد جواد مذكور نقل كرد كه در شبى از شبها استادم بحر العلوم از دروازهء نجف بيرون رفت ، و من هم از عقب - بهطورى كه ديده نشوم - رفتم تا آنكه داخل مسجد كوفه گرديد ، و به مقام صاحب الامر عليه السّلام رفت و با شخصى سؤال كرد و جواب شنيد . و از جمله سؤالاتش آن بود كه در زمان غيبت تكليف در خصوص احكام چيست ؟ فرمود : عمل به ادلّهء ظاهره و استفاده از آنها » « 1 » .
مؤلف گويد : كرامات و مقامات اين بزرگوار « كالشمس في رابعة النهار » در نزد موافق و مخالف واضح و آشكار است ؛ و جمله [ اى ] از آنها در فصل كسانى كه شرفياب خدمت امام زمان عليه السّلام شدهاند مذكور گرديد با اختلاف فى الجمله ، طاب اللّه ثراه ان شاء اللّه .
هامش
( 1 ) . قصص العلماء ، ص 168 - 175 ، در شرح حال سيد محمد مهدى بحر العلوم .