بنى اميّه - " خزيمه " نام كه چشم چپ نداشته باشد و در چشم ديگرش نقطهاى از خون باشد - با جور و ستم . بيرق را برنگرداند تا آنكه داخل مدينه شود و پارهاى از زنان و مردان آل محمّد عليهم السّلام را جمع كند و در خانه [ اى ] كه مشهور به خانه " ابو الحسن اموى " باشد و لشكرى به سردارى مردى از غطفان به طلب مردى از آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله به مكّه فرستد كه جمعى ضعيفان در مكّه بر سر او جمع باشند تا آنكه در " بيداء " چون به " قنعابح " سفيد رسند زمين ايشان را فروبرد مگر مردى را كه روى به پشت برگردد تا آنكه بترساند سفيانى را و لشكر او را و آيتى باشد مر ديگران را ، و تأويل اين آيه كه
وَ لَوْ تَرى إِذْ فَزِعُوا فَلا فَوْتَ وَ أُخِذُوا مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ
« 1 » ظاهر گردد . پس سفيانى صد و سى هزار به سوى كوفه فرستد . در " روحاء " و " فاروق " و مكان مريم و عيسى عليهما السّلام در قادسيه فرود آيند ، و هشتاد هزار ايشان در كوفه در " نخيله " ، در محل قبر هود عليه السّلام فرود آيند ، و روز عيد قربان بر كوفه هجوم آورند ، و پادشاه مردم در آنوقت مردى باشد جبّار و ستمكار كه او را كاهن و ساحر دانند از شهرى كه آن را " زوراء " گويند ، با پنج هزار نفر از كاهنان بيرون آيد و در سر جسر كشته شوند به طورى كه آب شط را از زيادتى خون و عفونت به ابدان كشتگان ، تا سه روز نياشامند ، و اسير كنند از كوفه دختران بكرى را كه هرگز دست نگشوده و قناع برگذاشتهاند ، و ايشان را در محملها كرده به ثويه يعنى " غريين " مىسپارند .
بعد از آن صد هزار مشرك و منافق از كوفه بيرون آيند تا آنكه در دمشق خيمه زنند و ايشان را كسى نتواند ممانعت نمود ، و در آنجا باشد ارم ذات العماد كه " شدّاد بن عاد " بنا نهاد . پس از مشرق زمين بعض بيرقها رو آورد كه نه از پنبه باشد نه از ابريشم ، نه از كتان ؛ و سرهاى چوب آنها به مهر سيّد اكبر ، محمّد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ممهور باشد كه مردى از آل محمد صلّى اللّه عليه و آله آنها را مىگرداند . اگر آنها در مشرق حركت داده شوند ، بوى آنها مانند مشك ازفر در مغرب استشمام شود و بيم آنها يك ماه راه از پيش روى آنها بر دل دشمنان نشيند ، و پسران " سعد سقاء " در كوفه از براى خونخواهى پدران خود باقى مانند تا آنوقت كه لشكر امام حسين عليه السّلام بر ايشان هجوم آورند ، و لشكر امام حسين عليه السّلام و پسران سعد خواهند
هامش
( 1 ) . سورهء سباء ، آيهء 51 : « اگر ببينى هنگامىكه فريادشان بلند مىشود امّا نمىتوانند ( از عذاب الهى ) بگريزند ، و آنها را از جاى نزديكى ( كه حتى انتظارش را ندارند ) مىگيرند ( از درماندگى آنها تعجب خواهى كرد ) ! » .