مجذوذ مقطوع باشد ؛ يعنى عطايى است كه از ايشان منقطع نشود ، بلكه ملكى باشد دايم و تمام نگردد مگر به اختيار و ارادهء خدا ، كه كسى آن را نداند غير از خدا . بعد از آن قيامت باشد و آنچه در آن باب خدا در كتاب خود ذكر فرموده : « و الحمد للّه رب العالمين و صلى اللّه على محمّد و آله الطاهرين و سلم تسليما كثيرا » .
مؤلف گويد كه : مجلسى قدّس سرّه بعد از آنكه در بحار اين حديث را از مؤلفات بعض اصحاب از " حسين بن حمدان " به سند مذكور ذكر كرده ، فرموده كه : " شيخ حسن بن سليمان " در كتاب " منتخب البصائر " اين حديث مفضّل را بدين نهج ايراد كرده كه : خبر داد به من " محمّد بن ابراهيم بن محسن عطارآبادى " كه اين حديث آينده را با خط پدرم " ابراهيم بن محسن " يافتم - و خط پدرش را به من نمود - و نسخهاى از روى آن نوشتم و صورت آن حديث چنان است كه : " حسين بن حمدانى " از " محمّد بن اسماعيل " و " على بن عبد اللّه " - و حديث را چنانكه ذكر شد - ذكر كرده تا آنجا كه : ( گويا جوانان طالقان را مىبينم ، تا آخر فقره خروج حسنى و بيعت كردن او با لشكر خود مگر چهار هزار نفر از طايفهء زيديه كه قرآنها را حمايل كرده و لباسهاى پشم پوشيده بودند كه گفتند : اين روئيدن عصا سحرى است عظيم ) ، و در جميع اين فقره در عوض لفظ حسنى ، حسين ذكر كرده و چنان مستفاد مىشود كه آن شخص خروجكننده حسين عليه السّلام است و تعبير به حسنى در اين روايت از كاتب بوده ، و مؤيد اين روايت است بعض اخبارى كه بعد در باب رجعت ذكر مىشود انشاء اللّه ، مثل خطبهء مخزون و مثل روايت " على بن ابى حمزه " از حضرت رضا عليه السّلام كه عرض كرد : از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم : امام نيست ، مگر كسىكه بعد از او اولادى بماند .
فرمود : جدم چنين نفرمود ؛ بلكه فرمود : امام نباشد مگر كسىكه بعد از او اولادى بماند ، مگر امامى كه حسين بن على عليهما السّلام بر او خروج كند كه او را بعد از خود اولادى باقى نماند ؛ زيرا كه مراد به اين امام ، قائم عليه السّلام باشد كه آن حضرت بر او در ظاهر خروج نمايد ؛ چنانكه در اين خبر و اخبار ديگر است و اللّه العالم .
هامش
آنچه پروردگارت بخواهد ! پروردگارت هرچه را بخواهد انجام مىدهد ! امّا آنها كه خوشبخت و سعادتمند شدند ، جاودانه در بهشت خواهند ماند ، تا آسمانها و زمين برپاست ، مگر آنچه پروردگارت بخواهد ! بخششى است قطع نشدنى ! » .